Η σιωπή.
Όταν μαζεύω τα καλοκαιρινά φορέματα,
τα μακριά φορέματα,
που κυλιούνται στα πόδια σου.
Με τα λουλούδια και τα χρώματα.
Όταν εγώ,
ήμουν ένα κορίτσι
στις νεανικές σου πλάτες.
Οι μέρες
που τα χέρια μου
και η καρδιά μου
ξεχείλισαν.
Τώρα η ζάχαρη
θα λιώσει στη βροχή
και το αλάτι
θα μου τσούξει την πληγή.
Κι εσύ – εδώ ή εκεί;
Κανείς δεν ξέρει.
Τα δάχτυλά μου πολεμούν με τις κρεμάστρες,
να κάνουν χώρο
στην ντουλάπα μου για τον χειμώνα.
Τα υπόλοιπα τα ρίχνω στο νερό.
Κι εσύ εκεί ή εδώ;
Το καλοκαίρι αυτό,
που έγινα κορίτσι
στις νεανικές σου πλάτες.
Τώρα γαντζώνομαι
σ’ ένα πεσμένο φυλλαράκι,
μέσα μου κάνω προσευχή
γι’ αυτό το κοριτσάκι,
που είναι ακόμα άνθος
κι ονειρεύεται να ζήσει,
κράτα τη Θέε μου
στην καρδιά μου,
να μη σβήσει.
Να μη σβήσει,
να μη σβήσει!
*Kαλοκαιρινά φορέματα, Σοφία Σταθάκη
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
