(Somewhere I have never travelled)


 

κάπου που δεν ταξίδεψα ποτέ, πρόθυμα πέρα

από κάθε εμπειρία, τα μάτια σου έχουν τη σιωπή τους:

στην πιο λεπτή σου χειρονομία υπάρχουν πράγματα που με περιβάλλουν,

ή που δεν μπορώ ν’ αγγίξω γιατί είναι πολύ κοντινά

 

το πιο ανεπαίσθητο βλέμμα σου εύκολα θα με απεγκλωβίσει

παρόλο που έχω κλείσει τον εαυτό μου όπως τα δάχτυλα·

ανοίγεις πάντα πέταλο−πέταλο εμένα καθώς η Άνοιξη ανοίγει

(αγγίζοντας επιδέξια, μυστηριακά) το πρώτο της τριαντάφυλλο

 

ή αν η επιθυμία σου είναι να με κλείσεις, εγώ

και η ζωή μου θα σφαλιστούμε πολύ όμορφα, ξαφνικά,

όπως όταν η καρδιά αυτού του λουλουδιού φαντάζεται

το χιόνι να πέφτει παντού με προσοχή·

 

τίποτα απ’ ό,τι μπορούμε ν’ αντιληφθούμε σε τούτο τον κόσμο δεν είναι

ισάξιο με τη δύναμη της σφοδρής σου ευθραυστότητας: που η υφή της

με συναρπάζει με το χρώμα των τόπων της,

προσφέροντας τον Θάνατο και το Για Πάντα με κάθε ανάσα

 

(δεν ξέρω τι είναι αυτό σε σένα που κλείνει

κι ανοίγει· μόνο κάτι μέσα μου καταλαβαίνει

πως η φωνή των ματιών σου είναι βαθύτερη απ’ όλα τα τριαντάφυλλα)

καμία, ούτε καν η βροχή, δεν έχει τόσο μικρά χέρια

 


*Μετάφραση: Κώστας Λιννός

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο«Frida ΚΙ ΑΛΛΟ» στο ALHAMBRA ART THEATRE
Επόμενο άρθρο“Αινιγματικές Παραλλαγές” του Σωτήρη Τσαφούλια στο Θέατρο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.