Ο τρόπος που για σένα κλαίω,
οι παλμοί που συγχρονίζονται με τα ποιήματα,
όσα δεν μου λες, όσα δεν σου λέω,
πράγματα που θα καούν στην κόλαση,
θα γίνουν καύσιμο για νέο έρωτα,
όταν εσύ κι εγώ θα μας θυμόμαστε
κι αυτή τη φορά θα κάνουμε το σωστό,
με κάποιον άλλον, που θα θέλουμε λιγότερο.
Ο τρόπος που το καλοκαίρι μας αιφνιδίασε.
Οι ομπρέλες, τα αυτοκίνητα, ο ζεστός ήλιος,
τα χέρια σου σ’ ευθεία γραμμή με τις προσδοκίες μου,
να σε κοιτούν από πάρα πολύ μακριά.
Μπορούσα ν’ ακούσω πότε μιλάς, πότε όχι,
πότε η καρδιά σου χτυπά γρηγορότερα.
Ο τρόπος που ο έρωτας μας αιφνιδίασε.
Εσύ κατέβαζες το βλέμμα,
εγώ κοκκίνιζα στα μάγουλα,
η μέρα ήταν πάντοτε βροχερή
κι άμα δεν έβρεχε,
σκεφτόμουν ότι κάτι κάνουμε καλά.
Τώρα όμως βρέχει.
Όλη την ώρα βρέχει.
Αγάπη μου,
δεν μπορώ εγώ να φέρω τον ήλιο.
Ότι κι αν κάνω,
αυτό είναι ανέφικτο να το αλλάξω.
Ο τρόπος που ο έρωτας μας αιφνιδίασε.
Κι όσα από δω και μπρος,
θα μάθουμε απ’ αυτό.
Ο τρόπος που για σένα τώρα κλαίω.
Που σε βλέπω να τιμωρείσαι τόσες φορές,
κι εγώ να μην το σταματάω.
*Πράγματα που θα καούν στην κόλαση, Σοφία Σταθάκη
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
