|Richard Alan Sinnott

Η βαθιά οικειότητα με κάποιον μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή.

 

Η οικειότητα είναι ευχάριστη.

Έλξη, χημεία, επιθυμία –όλα αυτά έχουν σημασία.

Αλλά η αληθινή οικειότητα ξεπερνά κατά πολύ τη σωματική.

Η αληθινή οικειότητα είναι συναισθηματική ασφάλεια.

Επειδή το να έχεις κάποιον στον οποίο μπορείς πραγματικά να ανοιχτείς είναι σπάνιο.

Κάποιον  στον οποίο μπορείς να μιλήσεις χωρίς φίλτρα. Κάποιον που μπορεί να ακούσει τα προβλήματά σου, τις αμφιβολίες σου, τους σιωπηλούς φόβους σου –αυτούς που δεν λες δυνατά πολύ συχνά- χωρίς να προσπαθεί να σε διορθώσει, να σε κρίνει ή να υποβαθμίσει αυτό που νιώθεις.

Κάποιον που ακούει, ακούει πραγματικά και παραμένει παρών ακόμα και όταν η συζήτηση είναι άβολη.

Αυτό το είδος σύνδεσης θεραπεύει.

 

Είναι να έχεις κάποιον που σε καταλαβαίνει ακόμα και όταν δεν ξέρεις πώς να εξηγήσεις τον εαυτό σου. Κάποιον που διαβάζει ανάμεσα στις γραμμές, που παρατηρεί τις παύσεις, που ξέρει πότε να μιλήσει και πότε απλώς να κάθεται μαζί σου. Κάποιον που προσφέρει συμβουλές χωρίς έεγχο, αγάπη χωρίς όρους.

Αυτό το είδος οικειότητας δημιουργεί ηρεμία.

 

Είναι το να νιώθεις ότι σε αγαπούν, σε υποστηρίζουν, σε εκτιμούν και σε νοιάζονται –όχι επειδή αποδίδεις, εντυπωσιάζεις ή αποδεικνύεις τον εαυτό σου, αλλά επειδή είσαι αρκετός ακριβώς όπως είσαι. Είναι το να ξέρεις ότι δεν χρειάζεται να συρρικνωθείς, να κρυφτείς λη να σκληρύνεις για να γίνεις αποδεκτός.

 

Και μετά υπάρχει η καθημερινή μαγεία.

 

Μοιράζεσαι χωρίς βιασύνη.

Περπατάς μαζί χωρίς ατζέντα.

Γελάς χωρίς λόγο.

Κοιμάσαι γαλήνια.

Δημιουργείς αναμνήσεις που μπορεί να φαίνονται μικρές εκείνη τη στιγμή, αλλά διαρκούν για πάντα.

Αυτή είναι η οικειότητα που χτίζει μια ζωή –όχι απλά μια σχέση.

Και η πραγματική οικειότητα σημαίνει να μένεις. Να μένεις στις καλές μέρες και να μην φεύγεις στις δύσκολες. Να περπατάτε μαζί ακόμα και όταν το μονοπάτι φαίνεται βαρύ, αβέβαιο, εξαντλητικό. Επιλέγεις τη σλυνδεση ξανά και ξανά, ειδικά όταν θα ήταν πιο εύκολο να αποσυνδεθείς.

Αυτό το είδος παρουσίας δεν έχει τιμή.

 

Αλλά να η αλήθεια: πολλοί άνθρωποι δεν έχουν διδαχθεί ποτέ πως να χτίσουν αυτό το είδος οικειότητας. Μας διδάσκουν πώς να προσελκύουμε, πώς να εντυπωσιάζουμε, πώς να επιβιώνουμε –αλλά όχι πως να επικοινωνούμε ουσιαστικά, πώς να νιώθουμε ασφάλεια, πώς να συνδεόμαστε βαθιά και σταθερά.

 

Η σύνδεση ξεκινά με την επικοινωνία.

Και η επικοινωνία ξεκινά με το να νιώσεις αρκετά ασφαλής ώστε να είσαι αληθινός.

 

 


*Richard Alan Sinnott
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο|Gloria Jean Watkins
Επόμενο άρθρο“Τα Πρωινά”
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.