Ετικέτα: Αργύρης Χιόνης
H Aπουσία, Αργύρης Χιόνης
Τη λέξη Απουσία την άκουσα, για πρώτη φορά, στο σχολείο. Ο δάσκαλος έπαιρνε απουσίες, ο απουσιολόγος έπαιρνε απουσίες… Γιατί τις παίρνανε, που τις πηγαίνανε...
Η ακίνητη παρέλαση, Αργύρης Χιόνης
Οι άνθρωποι κρατούσανε νεκρά πουλιά στα χέρια,
πουλιά που ήτανε κάποτε
χαρμόσυνες αργίες, Κυριακές
και εκδρομές στη θάλασσα.
Η φωνή της σιωπής, Εκδόσεις Νεφέλη (2006).
|Αργύρης Χιόνης
Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο.
Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους...
Φιλί, Αργύρης Χιόνης
Δεν κοιταχτήκαμε
τα μάτια μας
στο ίδιο όνειρο
ήταν ανοιχτά
συναντηθήκαμε.
(Απόπειρες φωτός, 1966)
Επίγραμμα I, Αργύρης Χιόνης
Ήμουν ακόμα στην αρχή του δρόμου,
όταν μου περιγράψανε το τέλος του.
Προσπάθησα να το ξεχάσω
για να συνεχίσω να βαδίζω,
όμως δεν μπόρεσα.
Έτσι, έμεινα ακίνητος
ή, μάλλον, έφτασα...
Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων, Αργύρης Χιόνης
ΚΑΠΟΙΑ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΕ ΤΟΝ ΚΗΠΟΥΡΟ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν. Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν, τεράστια η...
Στο υπόγειο, Αργύρης Χιόνης
Η υγρασία
Όλα τα υπόγεια είναι υγρά. Βεβαίως και το δικό μου. Και είναι λογικό αυτό, γιατί το υπόγειο είναι οι ρίζες του σπιτιού, και...
Σήμερα που η ανθρώπινη ζωή…, Αργύρης Χιόνης
Σήμερα που η ανθρώπινη ζωή δεν κοστίζει, πάλι, μια δεκάρα,
που η φύση υφίσταται τη μεγαλύτερη στην ιστορία της καταστροφή,
που πλήθη ολόκληρα τρέχουν σαν σκυλιά...
Επίγραμμα, Αργύρης Χιόνης
Ω, πόσο ήταν ωραίος
έτσι, φιλημένος απ' το θάνατο,
λίγο μετά από το σπασμό,
λίγο πιο πριν από τη σήψη.
Κλειστά τα μάτια
και μισάνοιχτα τα χείλη του,
λίγο μετά...
Χέρια, Αργύρης Χιόνης
Οι άνθρωποι το πιο συχνά δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν -τάχα χαιρετώντας- σ’ άλλους
Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή...
Top
Αν με ξεχάσεις, Pablo Neruda
Aν με ξεχάσεις…
Ένα
θέλω να ξέρεις.
Ξέρεις πώς είν’αυτό:
κοιτάζω
το κρυστάλλινο φεγγάρι, το κόκκινο κλαδί
του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου,
αγγίζω
πλάι στη φωτιά
την ατάραχη στάχτη
ή το ρυτιδωμένο σώμα...
