Ετικέτα: Γιάννης Ρίτσος

VI   Δέκα βουνά θα βάλω πάνω σου Μην ακουστούν τα κύματα της μουσικής Καθώς τη νύχτα με ανοιχτά παράθυρα Χτενίζεις την Ενάτη των μαλλιών σου.    

Ψάξε στην καρδιά σου να βρεις τον ήλιο που έφυγε.    

Kυριακή τα χέρια μου μες στην υπομονή τους τι μυστικά που ετοιμάζουν τον νέο αγώνα με τα χέρια σου.   (Τα ερωτικά)

Ι.   Πλῆθος λεμόνια ἐπάνω στὸ τραπέζι στὶς καρέκλες στὸ κρεβάτι κίτρινες λάμψεις τρέχουν τὸ σῶμα σου μ᾿ ἀρέσει ποὺ βρέχει νύχτα μὲ χίλια λεμόνια καὶ ξαφνικὰ ὁ φακὸς τοῦ δασοφύλακα νὰ σταματάει τοὺς βρεγμένους...

(1 Μαΐου 1909 - 11 Νοεμβρίου 1990)   Όταν ακουμπούσες το χέρι σου στο γόνατό μου ή στον ώμο μου ή στη μέση μου άλλαζε στάση ο κόσμος.   *Γιάννης...

Τι όμορφη που είσαι. Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω. Σου δέομαι: κρύψου· γίνε αόρατη για όλους· ορατή μόνο σ᾿ εμένα· καλυμένη απ᾿...

Ήθελα κάπου να τα πω, να τα μοιράσω – τόσο μεγάλα. Δεν τα είπα. Ασφυχτικά μεγάλωσα, μόνος.   (Tα ερωτικά)

Μια κίνηση του τρυφερού χεριού σου έσβησε μεμιάς όλο το μαύρο.    

Πίσω απ’ τις γρίλιες είναι το μεγάλο μεσημέρι. Τα σκόρπια σπίτια κάτασπρα, κ’ ένα κόκκινο κάτω απ’ το λόφο. Λίγο πιο πάνω, ξέρουμε, είναι η μεγάλη...

Το μόνο ορατό είναι αυτό που  δε θέλεις να βλέπεις.