Ετικέτα: Ποίηση

Δεν ξέρω πότε σκριβώς γνωριστήκαμε Δεν ξέρω σε ποιο όνειρο σκοτώσαμε τις νύχτες Δεν ξέρω αν ποτέ ζήσαμε το ψέμα μας σε δωμάτια με κόκκινο κύμα Δεν θυμάμαι καν ποια στιγμή αγαπηθήκαμε Απόψε όμως θα κοιμηθεί πάνω στα μαλλιά μου     *Απόψε,...

Ι. Τὸ σῶμα -λέει- στὴ γενική: τοῦ σώματος καὶ γενικὰ τὸ σῶμα ἄλλη λέξη πυκνότερη δὲν ἔχω παίρνω τὴ νάϋλον σακούλα μπαίνω στὰ λαϊκὰ ἑστιατόρια μαζεύω ψαροκόκαλα γιὰ τὶς ἄγριες γάτες τῆς...

Ερωτεύσου πολλές φορές τον ίδιο άνθρωπο. Να λες το σ’ αγαπώ όταν δεν σε χωρά ο τόπος. Μην φοβάσαι. Μην μετανιώνεις. Κι όταν λυπάσαι, δεν πειράζει. Όταν σκοτεινιάζεις,...

Χώρος μετά από δυνατή βροχή, παράθυρο που τ’ άνοιξα να σου φωνάξω και δεν υπήρχες.     *Σημειώσεις, Τάκης Σινόπουλος

Ό, τι έχω δικό σου. Μην βλέπεις τα μάτια μου που γεμίζουν χαρά Που τα χέρια μου τρέμουν σαν πουλιά φοβισμένα Που πλέουνε μέσα στο φως τα...

Διψώ. Κι άγγιξες τα υγρά σου χείλη στο ξεραμένο στόμα για να με γλυκάνεις. Πεινώ. Κι άνοιξες τον κόρφο σου τον διπλομπουμπουκιασμένον για να με θηλάσεις. Κρυώνω. Κι έκοψες μια φλούδα ήλιο με το...

Όλα γύρω της τώρα είναι ζεστά μόνο καμιά φορά θυμάται   *Μίλτος Σαχτούρης

Αν δε σε περιγράψω στο βλέμμα μου, πώς να υπάρξεις, Αν δεν εικονίσω την εικόνα σου. Αν δε σε σχηματίσω στα χέρια μου, πώς να υπάρξεις, Αν...

Εγώ θέλω να σε παίρνω τηλέφωνο και να μην ξέρω τι θα σου πω, αλλά να μη με νοιάζει. Εγώ θέλω να μου μιλάς...

Ξετυλίγω την ιστορία μου, και σε κλείνω σπίτι, σε κοιμίζω. Τα φώτα του δρόμου χαμηλά. Μια εφημερίδα πεταμένη δείχνει τη διάθεση της στιγμής.   Μυγδαλιές ανθίζουν απότομα, οι αδελφές σου δακρύζουν. Εσύ...