Ετικέτα: Ποίηση

Απ’ το πρωί ο άνεμος ξεκάρφωνε τον ουρανό. Απ’ το πρωί ο ήλιος κάπνιζε ανάμεσα στα ερείπια. Αν το πρόσωπό σου, το πρόσωπο ασπίδα. Και το σύν- νεφο...

Τι είναι το στόμα σας για εμένα; Κύπελλο θυμιάματος θλίψης, Δέντρο φύλλων κοφτερών, Εν’ ανυπόμονο ψηλό καράβι, Φαρέτρα έξοχων βελών. Τι είναι το στήθος σας για εμένα; Λουλούδι νέας προσευχής, Ποίημα...

Ήσουν εκείνο το μακρινό σικελικό φλάουτο Που πονά τη σκέψη μας ακόμα και τώρα. Ήσουν οι νότες Μίας απόμακρης ευφάνταστης θλίψης Που κάποιοι ελάχιστοι έβρισκαν όμορφη.   *Ένα κορίτσι, Ρίτσαρντ...

Καμιά φορά επικαλούμαι το νερό για να μπορέσουν να συνεχίζουν οι λέξεις. Μην περιμένεις, αν θυμάμαι καλά, αλλά εγώ έχω έρθει κανείς δεν γίνεται να έρθει περισσότερο από μένα...       *Σταύρος Σταυρόπουλος

Πες πού να χαράξω τʼ όνομά σου; Στον ουρανό; Είναι τόσο ψηλά Στα σύννεφα; Είναι τόσο φευγαλέα Στο δέντρο που κόβεται και καίγεται; Στο νερό που παρασύρει τα πάντα; Στο χώμα που ποδοπατείται και μέσα του...

Ποτέ  μου δεν περίμενα ότι θα σε συνήθιζα τόσο πολύ.   Πως θα γυρίζω στο πλευρό Κι αμέσως Θα με παίρνει ο ύπνος.     *Ποτέ μου δεν περίμενα, Χρίστος Λάσκαρης

Α´ Ὁ μεγαλύτερος ἥλιος ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ κι ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸ νέο φεγγάρι ἀπόμακρα στὴ μνήμη σὰν ἐκεῖνα τὰ στήθη. Ἀνάμεσό τους χάσμα τῆς ἀστερωμένης νύχτας κατακλυσμὸς...

Το να ειδωθούν και να ερωτευτούν τρελά υπήρξε ένα και το αυτό. Εκείνη είχε τους κοπτήρες μακριούς και ακονισμένους. Εκείνος είχε το δέρμα μαλακό και απαλό: ήταν καμωμένοι ο ένας...

Τίποτα δεν αντιστεκόταν, ήλιος μεσημεριού του Αυγούστου φλόγιζε τον πηχτόν αέρα πύρωνε τις στέγες. Στο καφενείο πίναμε γκαζόζες κι οι σκοτούρες μας βουίζανε σα ζαλισμένες μύγες. Ως τη στιγμή που...

Δεν ξέρεις πως τιμωρεί το χέρι μου γιατί σ’ αγαπώ και φυλάγομαι από τη δύναμή μου.       *Μιχάλης Γκανάς