Ετικέτα: Ποίηση

Υπάρχουν πράγματα που ακόμα θέλω να κρατάω κρυφά υπάρχουν πρόσωπα που δεν κατονομάζω μ’ όλο που συνεχώς απομακρύνονται κι ούτε που θα ‘ταν τρομερό αν αποκάλυπτα τα πάντα μόνο που...

Δεν υπάρχουνε παράδεισοι χαμένοι Ο παράδεισος είναι κάτι που χάνεται καθημερνά Όπως καθημερνά χάνονται η ζωή, Η αιωνιότητα κι ο έρωτας. Έτσι επίσης χάνουμε την ηλικία Που, ενώ φαίνεται...

Ήταν μια τέλεια σύνθεση από παιγνίδια ερωτικά λευκών χεριών νωχελικά λυγίσματα κύκνειου τραχήλου χρυσές απετονιές βλεμμάτων κι αναλαμπές θεϊκών χαμόγελων. Λάθος μου, βέβαια, που θέλησα ν’ αναζητήσω το ανύπαρχτο. Μ’...

Διάφανος να είσαι. Σαν τη σταγόνα της βροχής που κρέμεται στη λαμπερή απόληξη των φύλλων. Γυμνός και τόσο καθαρός. Όπως αστέρι και κρύσταλλο, που το χτυπά η αντηλιά. Γι...

«…ακούγοντάς σε να γλυκομιλείς και να γελάς τόσο όμορφα · αυτό, στ’ αλήθεια κάνει την καρδιά μου να σκιρτά μέσα στα στήθη. Γιατί, κάθε που...

Έτσι σκληρός που είναι τούτος ο καιρός, περίμενέ με   θα τον ζήσουμε με κέφι. Δος μου το μικρό χέρι σου: θ' ανεβούμε και θα υποφέρουμε. θα πηδήσουμε και...

Στην προσωρινή συνήθεια του χρόνου κολυμπώ γυμνός, κατεβαίνω στο βυθό απομεινάρια ονείρων αφημένα στο τέλμα του πυθμένα ξεχασμένα. Φυλλοροούν οι κανόνες της ζωής, οι χρησμοί των παθών καθόρισαν το σχήμα της πραγματικότητας. Στην...

Ζωγραφίστε πρώτα ένα κλουβί με μια πόρτα ανοιχτή   ζωγραφίστε μετά κάτι όμορφο κάτι απλό κάτι ωραίο κάτι χρήσιμο για το πουλί βάλτε έπειτα το μουσαμά απάνω σ’ ένα δέντρο σ’ ένα κήπο σ’ ένα...

Ακόμα φοβάμαι ν’ ανοίξω την πόρτα το βράδυ. Κι αν καμιά φορά ανέμελος πετάγομαι στο δρόμο, ένα χέρι είναι, όπως και τότε, που πισθάγκωνα με δένει, ενώ...

Τα πιο πολλά, τα πιο ωραία, τα΄δες απ΄την κλειδαρότρυπα- λουλούδια πεσμένα στο πάτωμα και μέσα στα παπούτσια σου. Καλύτερα λοιπόν να περπατάς ξυπόλητος μη σ΄ακούσουν.     *Διείσδυση, Γιάννης Ρίτσος