Ετικέτα: Ποίηση

Στην προσωρινή συνήθεια του χρόνου κολυμπώ γυμνός, κατεβαίνω στο βυθό απομεινάρια ονείρων αφημένα στο τέλμα του πυθμένα ξεχασμένα. Φυλλοροούν οι κανόνες της ζωής, οι χρησμοί των παθών καθόρισαν το σχήμα της πραγματικότητας. Στην...

Ζωγραφίστε πρώτα ένα κλουβί με μια πόρτα ανοιχτή   ζωγραφίστε μετά κάτι όμορφο κάτι απλό κάτι ωραίο κάτι χρήσιμο για το πουλί βάλτε έπειτα το μουσαμά απάνω σ’ ένα δέντρο σ’ ένα κήπο σ’ ένα...

Ακόμα φοβάμαι ν’ ανοίξω την πόρτα το βράδυ. Κι αν καμιά φορά ανέμελος πετάγομαι στο δρόμο, ένα χέρι είναι, όπως και τότε, που πισθάγκωνα με δένει, ενώ...

Τα πιο πολλά, τα πιο ωραία, τα΄δες απ΄την κλειδαρότρυπα- λουλούδια πεσμένα στο πάτωμα και μέσα στα παπούτσια σου. Καλύτερα λοιπόν να περπατάς ξυπόλητος μη σ΄ακούσουν.     *Διείσδυση, Γιάννης Ρίτσος

Κάθε πρωί Καταργούμε τα όνειρα Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο Κάθε πρωί Χαιρετάμε τους χτεσινούς φίλους Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες –Ήχοι, καημοί,...

Στο ταβάνι σχήματα τριαντάφυλλα και σχήματα αράχνη τα φώτα κίτρινα θαμπά σκοτεινά μεγάλα ψάρια στους πράσινους βαθιούς τοίχους καρφωμένα αίμα τρύπιες κουβέρτες και σπασμένα τζάμια η βροχή και ξάφνου μέσα στα χέρια...

Τὰ βήματα τοῦ φθινοπώρου ἀντήχησαν νωρίς, κι εἶπε μὲ πίκρα ἡ ἀδελφή μου: «Ἡ νυχτερινὴ βροχὴ τὰ ρόδα μας τὰ μάδησε, ἀδελφούλη μου, καὶ τώρα;» Ἕνα βιβλίο ρομαντικὸ...

Κάτω από το παράθυρο μου πέρασε πάλι αυτός δόκανο για φεγγάρια Το κεφάλι του τετράγωνο κλουβί μέσα του ένα μάτι απ’ τα λίγα που περίσσεψαν της νύχτας μα όχι...

Σαν φτάσει η ώρα του θανάτου θα ʼθελα τʼ ακριβά σου χέρια νʼ αγγίξουν τα ματόφυλλά μου κι ας είναι για στερνή φορά.   Να ζεις και να γλυκανασαίνεις το...

Ἔβρεχε ἐκεῖνο τὸ βράδυ, ἔβρεχε ἀνέβηκα τὰ σκαλιὰ κανεὶς στὴν κάμαρα Ἔβρεχε; ἔτρεμε στ᾿ ἀνοιχτὸ παράθυρο ἡ κουρτίνα Ἔβρεχε… «Φεύγω μὴ ζητήσεις νὰ μὲ βρεῖς. Ἀγαπῶ ἄλλον!», ἔγραφε Ἀγαπῶ...