Ετικέτα: Ποίηση

Κάτω από το παράθυρο μου πέρασε πάλι αυτός δόκανο για φεγγάρια Το κεφάλι του τετράγωνο κλουβί μέσα του ένα μάτι απ’ τα λίγα που περίσσεψαν της νύχτας μα όχι...

Σαν φτάσει η ώρα του θανάτου θα ʼθελα τʼ ακριβά σου χέρια νʼ αγγίξουν τα ματόφυλλά μου κι ας είναι για στερνή φορά.   Να ζεις και να γλυκανασαίνεις το...

Ἔβρεχε ἐκεῖνο τὸ βράδυ, ἔβρεχε ἀνέβηκα τὰ σκαλιὰ κανεὶς στὴν κάμαρα Ἔβρεχε; ἔτρεμε στ᾿ ἀνοιχτὸ παράθυρο ἡ κουρτίνα Ἔβρεχε… «Φεύγω μὴ ζητήσεις νὰ μὲ βρεῖς. Ἀγαπῶ ἄλλον!», ἔγραφε Ἀγαπῶ...

Μόνος χωρίς αμφιβολία για το τέλος. Η σάρκα μου τρυφερή για το μαχαίρι Σου. Το σχέδιο αυτό ούτε δικό Σου ούτε δικό μου και η αποτίμηση της τέφρας ούτε...

(A conceit)   Δώσ’ μου το χέρι σου   Κάνε χώρο για μένα Για να σε οδηγήσω Και να σ’ ακολουθήσω Πέρα απ’ αυτή τη λύσσα Της ποίησης.   Άσε τους άλλους να ’χουν Την...

Κουβαλώ την ισοπεδωτική οργή της πλημμύρας. Δεινόσαυρος ή τερατόμορφο κουνέλι με την κουφαμάρα του προϊστορικού ζώου στάθηκα στην καρδιά σου στα χαλάσματα μετά την καταιγίδα και κοίταζα.

Να βρέχει θέλω όταν. Όχι δυνατά. Μίζερα να βρέχει, αποτυχημένα όχι παραπάνω από σταγόνες σαν εκείνες που συμπαραστάθηκαν σε κάθε λιγοστό σημείο της ζωής μου σταγόνες θέλω να μεταφέρουν στον ώμο...

Αν ενώσεις το βροχόνερο με το δάκρυ σου, το γέλιο σου με τον ήλιο, το σίφουνα, τον αγέρα με την ξεσηκωμένη αγανάκτησή σου. Αν κλάψεις για τα...

Μας αρέσει να κάνουμε ντουζ στη συνέχεια (θέλω το νερό πιο ζεστό από κείνη) και το πρόσωπό της είναι πάντα απαλό και ήρεμο και θα με σαπουνήσει...

Αν θυμούμαι, δεν είναι που νικήθηκα Δεν είναι που επιδίωξα μιαν αγοραία λύση Όλα συγκλίνουνε μπροστά σ’ εκείνο που έρχεται Αδιάλειπτο, ανεξίτηλο, στίγμα στο πρόσκαιρο. Να ξεχωρίσεις, αν...