Ετικέτα: Ποίηση

μία κοπέλα ήρθε μου έφτιαξε το κρεβάτι σφουγγάρισε και κέρωσε το πάτωμα της κουζίνας έτριψε τους τοίχους σκούπισε καθάρισε την τουαλέτα τη μπανιέρα σφουγγάρισε το πάτωμα του μπάνιου κι έκοψε τα νύχια...

Καθένας είναι μια πληγή κι ένα παράπονο κρυφό στάζει σαν βρύση και περιμένει την στιγμή που όρθιος θα σηκωθεί και θα το τραγουδήσει. Καθένας είναι μια πηγή που περιμένει...

Δεν είχα για πάντα βυθιστεί στα κατάμαυρα νερά βγήκα δύσκολα πάλι στον αφρό είδα τον ουρανό να φέγγει και πια δεν νοιαζόμον για το ανεκπλήρωτο παρελθόν δεν προσπαθούσα ξανά να...

(Die nichtnure)   Όχι μόνο οι εφημερίδες όχι μόνο οι φωνές από πίκρα και φόβο κι όχι μόνο ο αγώνας δρόμου με το ταχυδρομείο που λογαριασμούς φέρνει μαντάτα και γράμματα λυπηρά   Όχι μόνο...

Άγιο το κορμί, ν' αγαπά γεννήθηκε, μην το σπαταλάς. *.

Νάναι σά νά μάς σπρώχνει ένας αέρας μαζί πρός έναν δρόμο φιδωτό πού σβεί στά χάη, καί σένα τού καπέλου σου πλατειά καί φανταιζί κάποια κορδέλα του,...

Είν’ ένας γέροντας. Εξηντλημένος και κυρτός, σακατεμένος απ’ τα χρόνια, κι από καταχρήσεις, σιγά βαδίζοντας διαβαίνει το σοκάκι. Κι όμως σαν μπει στο σπίτι του να κρύψει τα...

Ένα μέλλον ισχνό αναπαύεται τις νύχτες. Στο καταφύγιο της μνήμης θαμπώνουν τα όμορφα χρόνια. Ο χρόνος σμιλεύει τη σιωπή, στοιχειώνει τη λαγνεία του σώματος, τη σύρει στο βυθό. Μπροστά στον...

Έμπλεος από σένα πώς κι από πού να σε φωνάξω; Χύνεται  μέσα μου η φωνή μου και δε μ’ ακούς και δε μ’ ακούω και σε ζητώ και...

Πάντα αγαπούσα τον έρημο αυτό λόφο Κι αυτόν τον φράχτη που κλείνει Από παντού στο μάτι τον ορίζοντα. Μα όταν κάθομαι και ατενίζω πέρα Το αχανές, την υπερφυσική Σιωπή...