Ετικέτα: Ποίηση

(Die nichtnure)   Όχι μόνο οι εφημερίδες όχι μόνο οι φωνές από πίκρα και φόβο κι όχι μόνο ο αγώνας δρόμου με το ταχυδρομείο που λογαριασμούς φέρνει μαντάτα και γράμματα λυπηρά   Όχι μόνο...

Άγιο το κορμί, ν' αγαπά γεννήθηκε, μην το σπαταλάς. *.

Νάναι σά νά μάς σπρώχνει ένας αέρας μαζί πρός έναν δρόμο φιδωτό πού σβεί στά χάη, καί σένα τού καπέλου σου πλατειά καί φανταιζί κάποια κορδέλα του,...

Είν’ ένας γέροντας. Εξηντλημένος και κυρτός, σακατεμένος απ’ τα χρόνια, κι από καταχρήσεις, σιγά βαδίζοντας διαβαίνει το σοκάκι. Κι όμως σαν μπει στο σπίτι του να κρύψει τα...

Ένα μέλλον ισχνό αναπαύεται τις νύχτες. Στο καταφύγιο της μνήμης θαμπώνουν τα όμορφα χρόνια. Ο χρόνος σμιλεύει τη σιωπή, στοιχειώνει τη λαγνεία του σώματος, τη σύρει στο βυθό. Μπροστά στον...

Έμπλεος από σένα πώς κι από πού να σε φωνάξω; Χύνεται  μέσα μου η φωνή μου και δε μ’ ακούς και δε μ’ ακούω και σε ζητώ και...

Πάντα αγαπούσα τον έρημο αυτό λόφο Κι αυτόν τον φράχτη που κλείνει Από παντού στο μάτι τον ορίζοντα. Μα όταν κάθομαι και ατενίζω πέρα Το αχανές, την υπερφυσική Σιωπή...

Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ' ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το...

Ξεμάκραινα από όλους Και από όλα Το κορμί μου Αυτοπυρπολήθηκε Τιμωρήθηκα Για τις ειδεχθής Μου πράξεις Ανοίγω μια τρύπα Στο χώμα Η γη είναι θεός Μπαίνω μέσα στο Θεό Σαν το ημίφως της πανσελήνου Τόξο σήμερα...

(30 Οκτωβρίου 1896 - 21 Ιουλίου 1928)   Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει, στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες. Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες. Υψώνονται...