(Die nichtnure)

 

Όχι μόνο οι εφημερίδες

όχι μόνο οι φωνές από πίκρα

και φόβο

κι όχι μόνο

ο αγώνας δρόμου με το ταχυδρομείο

που λογαριασμούς φέρνει

μαντάτα

και γράμματα λυπηρά

 

Όχι μόνο η απόκρουση

της καθημερινής κακίας

όχι μόνο η έγνοια

κι όχι μόνο η θλίψη

κι όχι μόνο η συμπόνοια

όχι μόνο η κατ’ ανάγκη ονομαζόμενη ελπίδα

κι η σφαγιασμένη πίστη

σ’ έναν κόσμο καλύτερο

 

Μόνο απ’ την αντίπερα πλευρά των μόνο

η ζωή ξεκινά

εκεί πορεύεται η αγάπη

ανάμεσα από εποχές αληθινές

εκεί γίνονται τα χρώματα πολύχρωμα

κι οι θόρυβοι

αποκτούν σχεδόν νόημα

και μπορείς αέρα να εισπνεύσεις

και τα πάντα

να τα νιώσεις

και να τα αισθανθείς

 

Όμως εγώ είμαι εξουθενωμένος

από τις εφημερίδες

και τις φωνές

και τον αγώνα δρόμου με αυτά

τα μόνο

με τα οποία η μία μου και μόνη

ζωή ξοδεύεται

δίχως εσένα


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο 3e -ELEMEMENT -ENVIRONMENT-ENERGY |Ομαδική έκθεση της Restart Cultural Tourism Art Platform
Επόμενο άρθροΤο “LEMON” στο θερινό Άνεσις για μία μόνο παράσταση
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.