Ετικέτα: Ποίηση

Ακουμπώ το δάχτυλο στη μεμβράνη της θάλασσας κι αμέσως σχηματίζονται κύκλοι και τετράγωνα – περιστέρια κάτω από βαριά σύννεφα. Βαμβάκι έλεγε η γιαγιά μου πληγώνεται και ματώνει μα είναι απλώς βαμβάκι. Πολλά μαζί...

Τη νύχτα η πορτοκαλιά σου κόμη εφώτιζε τον γέρικο πύργο τ' ουρανού ψηλά ίσαμε γύρω απ' τον πλανήτη Κρόνο με ρούμι οι άγγελοι μεθυσμένοι στέγνωναν εκεί τα μάλλινα...

Πεθύμησα μια ντομάτα κομμένη στα τέσσερα κάτω από ένα αυγουστιάτικο φεγγάρι. Μα είχα ξεχάσει πως Αύγουστο πέθανα Αύγουστο γεννήθηκα. Στο ενδιάμεσο σαπίσαν τα φεγγάρια. Πεθύμησα ένα τραγούδι στην παραλία...

Μην πεις πως θε να μ’ αγαπάς αιώνια, σαν δεν ξέρεις ποιοι σπόροι πέφτουν στην ψυχή κι αγάπες νέες ανθίζουν· μην πεις πως θα λησμονηθώ, κι...

Μικρό μου τριαντάφυλλο, ρόδο μου μικρό, κάποιες φορές, μικροσκοπικό κι ολόγυμνο, μοιάζεις ότι στο χέρι μου χωράς, κι ότι στη χούφτα μου θα σε κλείσω και θα σε φέρω στο στόμα μου, όμως ξαφνικά τα...

Ήσουν όμορφος. Δεν σου το είπα ποτέ. Γι’ αυτό τα δάχτυλά μου σκάλωναν στα φρύδια και τις σχισμές των ματιών σου. Ήθελα να σε κλείσω στις χούφτες μου και...

(12 Φεβρουαρίου 1890 - 12 Ιουλίου 1953) Νά ῾ξερες πῶς λαχτάριζα τὸν ἐρχομό σου, Ἀγάπη ποὺ ἴσαμε τὰ σήμερα δὲ σ᾿ ἔχω νιώσει ἀκόμα, μὰ ποὺ ἔνστικτα...

Χυδαίος μεσολαβητής η νύχτα πάλι, με τα γλυκά δολώματα της κόλασης, μιαν αποτρόπαιη αγκαλιά θα σου προσφέρει, μιαν αγκαλιά που δε μιλάει, που δε γελάει, που δε γνωρίζει...

Στο σπίτι μας δεν υπάρχει ταβάνι μόνο μια θάλασσα και άπειρα παράθυρα οι πόρτες ευωδιάζουν ανοιγοκλείνοντας τα θεμέλια γίνονται ρόδες γίνονται κούνιες δεν θα βρεις έπιπλα θα βρεις ανθρώπους τους αλλάζουμε ρούχα συνεχώς χροιές και...

Το ξέρεις, να σε ξαναχάσω πρέπει και δεν μπορώ. Σαν καλoστοχευμένη βολή με ξεσηκώνει κάθε έργο, κάθε κραυγή ως και η αλμυρή ανάσα που ξεχειλίζει απ’ τους μόλους...