Ετικέτα: Ποίηση

             Δ Ε Λ Τ Ι Ο  Τ Υ Π Ο Υ                  Μαρία...

Το βασίλεμα που πέφτει,μαλακό κι αργό σαν χάδι, δεν είν΄άγγελμα, μονάχα ,των ονείρων που θα’ρθούν: όλων όσων θα πεθάνουν είναι σύμβολο το βράδυ κι όλων όσων θα...

Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα και θάβγω στους δρόμους όπως και χτες. Και δεν θα συλλογιέμαι παρά ένα κομμάτι απ' τον πατέρα κι ένα κομμάτι απ΄τη θάλασσα -...

Βράδυ. Σκοτεινό δωμάτιο. Η μουσική δυνατά. Όλοι κοιμούνται. Δυο κοιτιούνται, αγκαλιάζονται, φιλιούνται· Και φεύγουν   Βράδυ. Σκοτεινές σκάλες. Ησυχία. Ήμασταν οι μόνοι ξύπνιοι. Αγγιχθήκαμε, φιλιθήκαμε, γυμνωθήκαμε και σε κάτι σκαλοπάτια άχαρα αφήσαμε τα παιδιά μας.  

Σα να μην υπήρξαμε ποτέ κι όμως πονέσαμε απ’ τα βάθη. Ούτε που μας δόθηκε μια εξήγηση για το άρωμα των λουλουδιών τουλάχιστον. Η άλλη μισή μας ηλικία...

Έπεσα για να κολυμπήσω κι άφησα την καρδιά μου πίσω Άφησα την καρδιά μου χάμω σαν το κοχύλι μας στην άμμο Πέρασαν όλες οι κοπέλες με τα μαγιό και...

Σηκώνομαι το πρωί. Βγαίνω από το σπίτι μου. Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο. Δεν την βλέπω και πέφτω μέσα.   Την επόμενη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου ξεχνάω ότι υπάρχει μια...

Στην τσέπη του παλτού σου παλιό σουσάμι φλούδια φιστικιών και το τσαλακωμένο γράμμα μου. Ξύπνησαν λέξεις φράσεις ανακλαδίστηκαν έτριξα μήνες εκεί μέσα μέρες του κρύου

Υπάρχει πάντα μια φλόγα μικρή Και στη νύχτα ακόμα την πλέον σκοταδιασμένη. Υπάρχει πάντα Ένα παραθύρι μισάνοικτο, Μια καρδιά που δυνατά να κτυπήσει προσμένει, Και μια καινούργια αυγή Να χαράζει...

Κλείνω τα μάτια και συγκεντρώνω όλες τις αναπνοές στα χείλη μου. Όταν τα ανοίγω, ένα αστέρι πέφτει. Το πιάνω και το καρφιτσώνω δίπλα απ’...