Ετικέτα: Ποίηση

 24 Αυγούστου 1899 - 14 Ιουνίου 1986 Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή. Και μαθαίνεις πως Αγάπη...

Μα τι είναι ο έρωτας; Σε εκλιπαρώ αγαπημένη μου καρδιά, πες μου. Είναι μια επιστροφή στο κέντρο μας, στο γνώριμο πυρήνα της αθωότητας που είναι ακόμα...

Φεύγουν οι μέρες απ' τους μήνες τους κι οι μήνες απ’ τα έτη, το εδώ, γίνεται αλλού κι ό, τι ήταν χρόνος, πια, δεν είναι κι ό, τι...

(1931 - 11 Ιουνίου 2008)   Δε μπόρεσα να σε δημιουργήσω έμεινες μέσα μου μία μοναχική κραυγή, μια πρώτη πρόταση.  

Τώρα έχουμε, Παναγιοτάτους, Παναγία μου. Τώρα έχουμε υπερθετικούς βαθμούς. Κι εσένα σ' αφήσαμε στο θετικό βαθμό!      

Δὲν ξέρω πῶς, δὲν ξέρω ποῦ, δὲν ξέρω πότε, ὅμως τὰ βραδιὰ κάποιος κλαίει πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα κι ἡ μουσικὴ εἶναι φίλη μας – καὶ...

Κι όταν θα ρθει η στιγμή, και πάλι να κατεβώ προς το βυθό, χωρίς την πίστη, που έχουν άλλοι, μα και χωρίς να φοβηθώ, με την ψυχή που...

Ένας διαβάτης σε τούτη τη ζωή είμαι και εγώ Ένας διαβάτης.. Μονάχος έμαθα να περπατώ Σε τραχιά και λασπωμένα εδάφη Σε δρόμους πέτρινους  και απροσπέλαστους με ματωμένα γόνατα και...

Τὸ βράδυ, μαζεύεις ξύλα γιὰ τὸ τζάκι. Καὶ τὸ πρωί, ἂ τὸ πρωί, τί πικρὴ ποὺ εἶναι ἡ ζωὴ ὅλο μὲ τὶς στάχτες.  

ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΠΕΘΥΜΗΣΑ ΤΟΥΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥΣ   ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΞΑΝΑ ΣΕ ΠΟΛΗ ΜΑΚΡΙΝΗ ΦΩΣ ΚΕΡΙΝΟ ΚΡΑΤΩ ΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΜΟΥ 'ΤΑΞΕΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΜΙΑΝ ΑΓΑΠΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ.   ΠΩΣ ΑΝΑΣΑ ΓΙΝΗΚΑ ΚΡΑΤΩ ΚΕΙΝΟ ΠΟΥ...