Ετικέτα: Ποίηση

Ο αγρότης πατέρας μου |Έιμους Χήνι Ο πατέρας μου δούλευε με άλογο τ' αλέτρι οι ώμοι του φούσκωναν σαν ανοιχτά πανιά ανάμεσα στις λάμες και τ' αργασμένο...

σίγουρα, ο κλοιός στενεύει   πετάω φωτοβολίδες καμιά ανταπόκριση.   δεν μου προξενεί έκπληξη   μόνο το ότι συνεχίζω   ειδικά ενώ ξέρω ότι το τέλος είναι εκεί   κι εδώ     *Γρήγορα κι αργά, Charles Bukowski

Mιλούσε μιαν άλλη γλώσσα, την ιδιάζουσα διάλεκτο μιας λησμονημένης, τώρα πλέον, πόλεως, της οποίας και ήτανε, άλλωστε, ο μόνος νοσταλγός.     *Ο εραστής, Νίκος Εγγονόπουλος *Aπό τα Ποιήματα, B΄,...

Ο ήχος της λάμας ενός μαχαιριού φτιασιδωμένου με εφιάλτες θολερούς καρφώθηκε σε μια καρδιά που κρατάει μέσα της δάκρυα και λυγμούς πίκρες,χαρές κι ανασασμούς. Αδιέξοδοι οι δρόμοι της νύχτας φιλοξενούν τις στάλες των...

 24 Αυγούστου 1899 - 14 Ιουνίου 1986 Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή. Και μαθαίνεις πως Αγάπη...

Φεύγουν οι μέρες απ' τους μήνες τους κι οι μήνες απ’ τα έτη, το εδώ, γίνεται αλλού κι ό, τι ήταν χρόνος, πια, δεν είναι κι ό, τι...

(1931 - 11 Ιουνίου 2008)   Δε μπόρεσα να σε δημιουργήσω έμεινες μέσα μου μία μοναχική κραυγή, μια πρώτη πρόταση.  

Δὲν ξέρω πῶς, δὲν ξέρω ποῦ, δὲν ξέρω πότε, ὅμως τὰ βραδιὰ κάποιος κλαίει πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα κι ἡ μουσικὴ εἶναι φίλη μας – καὶ...

Κι όταν θα ρθει η στιγμή, και πάλι να κατεβώ προς το βυθό, χωρίς την πίστη, που έχουν άλλοι, μα και χωρίς να φοβηθώ, με την ψυχή που...

Ένας διαβάτης σε τούτη τη ζωή είμαι και εγώ Ένας διαβάτης.. Μονάχος έμαθα να περπατώ Σε τραχιά και λασπωμένα εδάφη Σε δρόμους πέτρινους  και απροσπέλαστους με ματωμένα γόνατα και...