Ετικέτα: Ποίηση

Φεύγουν οι μέρες απ' τους μήνες τους κι οι μήνες απ’ τα έτη, το εδώ, γίνεται αλλού κι ό, τι ήταν χρόνος, πια, δεν είναι κι ό, τι...

(1931 - 11 Ιουνίου 2008)   Δε μπόρεσα να σε δημιουργήσω έμεινες μέσα μου μία μοναχική κραυγή, μια πρώτη πρόταση.  

Τώρα έχουμε, Παναγιοτάτους, Παναγία μου. Τώρα έχουμε υπερθετικούς βαθμούς. Κι εσένα σ' αφήσαμε στο θετικό βαθμό!      

Δὲν ξέρω πῶς, δὲν ξέρω ποῦ, δὲν ξέρω πότε, ὅμως τὰ βραδιὰ κάποιος κλαίει πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα κι ἡ μουσικὴ εἶναι φίλη μας – καὶ...

Κι όταν θα ρθει η στιγμή, και πάλι να κατεβώ προς το βυθό, χωρίς την πίστη, που έχουν άλλοι, μα και χωρίς να φοβηθώ, με την ψυχή που...

Ένας διαβάτης σε τούτη τη ζωή είμαι και εγώ Ένας διαβάτης.. Μονάχος έμαθα να περπατώ Σε τραχιά και λασπωμένα εδάφη Σε δρόμους πέτρινους  και απροσπέλαστους με ματωμένα γόνατα και...

Τὸ βράδυ, μαζεύεις ξύλα γιὰ τὸ τζάκι. Καὶ τὸ πρωί, ἂ τὸ πρωί, τί πικρὴ ποὺ εἶναι ἡ ζωὴ ὅλο μὲ τὶς στάχτες.  

ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΠΕΘΥΜΗΣΑ ΤΟΥΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥΣ   ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΞΑΝΑ ΣΕ ΠΟΛΗ ΜΑΚΡΙΝΗ ΦΩΣ ΚΕΡΙΝΟ ΚΡΑΤΩ ΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΜΟΥ 'ΤΑΞΕΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΜΙΑΝ ΑΓΑΠΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ.   ΠΩΣ ΑΝΑΣΑ ΓΙΝΗΚΑ ΚΡΑΤΩ ΚΕΙΝΟ ΠΟΥ...

Τα ποιήματα αποτυχαίνουν όταν αποτυχαίνουν οι έρωτες. Μην ακούτε τι σας λένε· θέλει ερωτική θαλπωρή το ποίημα για ν’ αντέξει στον κρύο χρόνο…

Χθες ονειρεύτηκα πως ξανάρθες Ήσουν σαν ηλικιωμένος κήπος Που δεν απομακρύνθηκε ποτέ Απ’ το μέλλον του Έσκυψα και σε μάζεψα Με εκείνη τη βιασύνη στα δάχτυλα Που έχουν οι τυφλοί Πήρα τα λουλούδια σου Από το αμαξοστάσιο...