Ετικέτα: Ποίηση

Τα ποιήματα αποτυχαίνουν όταν αποτυχαίνουν οι έρωτες. Μην ακούτε τι σας λένε· θέλει ερωτική θαλπωρή το ποίημα για ν’ αντέξει στον κρύο χρόνο…

Χθες ονειρεύτηκα πως ξανάρθες Ήσουν σαν ηλικιωμένος κήπος Που δεν απομακρύνθηκε ποτέ Απ’ το μέλλον του Έσκυψα και σε μάζεψα Με εκείνη τη βιασύνη στα δάχτυλα Που έχουν οι τυφλοί Πήρα τα λουλούδια σου Από το αμαξοστάσιο...

(12 Ιουλίου 1904 - 23 Σεπτεμβρίου 1973)   Από τους τόσους ανθρώπους που είμαι, που είμαστε κανέναν δεν μπορώ να βρω: μου χάνονται κάτω από τα ρούχα φύγανε γι’ άλλη...

Θα 'ρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα. Να το θυμάσαι Μαρία. Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη -μη βλέπεις εμένα- μην...

(4 Απριλίου 1928 - 28 Μαΐου 2014) Όταν έρχεσαι Όταν έρχεσαι σε μένα, απρόσκλητος, Κάνοντάς μου νόημα Σε αλλοτινά δωμάτια, Όπου στέκουν οι αναμνήσεις, Προσφέροντάς μου, καθώς σ’ ένα παιδί, Μία...

Ελάχιστα τα εχέγγυα για να προσεγγίσουμε την υπέρβαση. Στον ουρανό μείναν πια τα φεγγάρια με μια θηλιά στο λαιμό, να αχνοφέγγουν. Στον καιάδα πετάχτηκαν οι ατέλειες της αγάπης και η αδύναμη εκδοχή του...

Δυο στήλες χαρακώστε για τις ζημιές της μέρας τούτης και τα κέρδη της.   Τα σοβαρά νοήματα, τις φωτεινές σας σκέψεις, τα διαβάσματα, τ' από τη μια γραμμή στην άλλη άτεγκτα...

Αγάπες που αγαπώ και πάθη που επιτρέπω: Ένας ζεστός καφές το πρωί. Το διάβασμα (όσο γίνεται πιο αργά) της εφημερίδας. Μια βροχή πότε-πότε για να πλένει τα...

Δὲν μπορῶ νὰ ξέρω, δὲν μπορῶ νὰ πῶ ἂν θὰ σ᾿ ἀγαπῶ ἴσαμε νὰ φτάσω στὴ στερνὴ τὴν ὥρα ὅπως, κι ὅσο, τώρα· Οὔτ᾿ ὁ ἔρωτάς μου ποὺ...

Το μεσημεριάτικο φως έπεφτε κάθετο στις βιτρίνες των μαγαζιών η άσφαλτος ήταν μια σελίδα γραμμένη με μελάνι μενεξεδί γεμάτη ιστορίες βαποριών που δεν έχουν πια όνομα δεν αγαπούσα τίποτα άλλο εκτός...