Ετικέτα: Ποίηση

Γυναίκα, μήλο σάρκινο και άρωμα από φύκια, γυναίκα από πηλό και φως κι ολόγιομο φεγγάρι, τάχα ποια λάμψη σκοτεινή βγαίνει απʼ τις κολόνες σου και ποια πανάρχαιη νυχτιά σε σένα αγγίζει...

Με σκαλίζεις σαν ξερό χωράφι κι ό, τι σάπιο και άχρηστο βρίσκεις, το αγαπάς. Το χρυσάφι μου, το πετάς στα σκουπίδια. Αναλογίζομαι, την ώρα που θα φεύγεις, νομίζοντας...

Πάει. Αυτό ήταν. Χάθηκε η ζωή μου φίλε μέσα σε κίτρινους ανθρώπους βρώμικα τζάμια κι ανιστόρητους συμβιβασμούς. Άρχισα να γέρνω σαν εκείνη την ιτιούλα που σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου. Και...

Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες. Όταν τ' ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό, τι κι αν τύχει. Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό, τι ποθώ.

ΣΕ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΕΡΗΜΟ ΚΙ ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΟ, ζούσε μια χοντρή, βαριά σιωπή, τόσο χοντρή πού ‘χε ξηλώσει όλα τα κουφώματα, τόσο βαριά που ‘χε βουλιάξει...

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου… Δινόσουνα ολάκερη και δεν κράταγες για τον εαυτό σου παρά μόνο την έγνοια αν ολάκερη έχεις δοθεί…   Όλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο αγάπη μου τότε...

  Έλα λίγο, μόνο για λίγο, ζω και ξαναζώ, κάθε μας στιγμή, σε χώρο μυστικό, καρδιά μου σ'ανταμώνω   Έλα λίγο, μόνο για λίγο, μέσα μου σιωπή, μίλα μου εσυ, όλη μου η ζωή...

Είναι εύκολο να επιστρέφεις ν’ αναχωρείς να επιστρέφεις ν’ αναχωρείς και πάλι. Είναι αργά ωστόσο να χειραφετηθείς απ’ την ψευδαίσθηση της ομολογίας. Θηρευτής ονείρων που δεν ήταν θεμιτό να ονειρευτώ. Κάθε...

Στη γύμνια και στην αντιστοιχία Του βλέμματος Θα φορέσουμε την εξάρτηση Από κάτω προς τα πάνω Σπασμωδικά θα αφήσουμε Να φαίνεται λίγο δέρμα Και λίγος άνεμος να μπαίνει στο στόμα Και...

Εδώ γνωρίζω ηλικιωμένους που αν τους ρωτήσεις απαντούν και μόνον τ’ απαραίτητα σε μια γλώσσα παλιά ευγενική σανσκριτική ακατανόητη κι ύστερα πάλι φυγαδεύονται στη μερική τους άνοια, μακρινοί. Πόσα μπορείς να...