Ετικέτα: Ποίηση

Κόψτε τα τηλέφωνα, πάψτε τα ρολόγια, Το πιάνο κλείστε, πνίξτε τύμπανα και λόγια. Δώστε ένα κόκαλο στο σκύλο να ησυχάσει. Ο θρήνος άρχισε, το φέρετρο ας περάσει. Τ'...

Κανείς δεν σκέφτηκε να κλείσει φεύγοντας την πόρτα κανείς δεν σκέφτηκε τον άνεμο που θα 'ρχονταν σε λίγο κανείς δεν σκέφτηκε τι άφηνε και τι έπαιρνε...

Ἦταν ἕνα βαθὺ κι ἐξαίσιο βράδυ. -Βράδυ λεπτὸ κι ἀσύλληπτο, Χιμαίρας!- Ποτέ, τόσο πολύ, τέλος ἡμέρας, δὲν εἶχε λάμψει τόσο, σὰ πετράδι…   Κατέβαινε τὸ φῶς -μιὰ ὠχρὴ ἀγωνία-, σὲ...

Δεν υπάρχει ο θάνατος όταν κοιμόμαστε καθημερινά μαζί του Δεν υπάρχουν όμορφες νύχτες όταν δεν αφηνόμαστε στην αποκάλυψή τους Δεν υπάρχουν σοφοί όταν μεταναστεύουν οι λέξεις απ’ την...

 (απόσπασμα) Όλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ’ τον εαυτό τους, δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή,...

Αγαπώ μια γυναίκα με μακριά μαλλιά Σαν σε λίμνη βυθίζομαι στο απαλό της πρόσωπο Λάμνει αργά το μέτωπό μου στην κοιλιά της Ψηλαφώ δαγκώνω χαϊδεύω μεταξένιους όγκους Εντοπίζω...

Έτσι όπως συχνά ο ήλιος με την εντυπωσιακή του λάμψη διώχνει το θαμπό φεγγάρι, όσο και αν αντιστέκεται στη σκοτεινή σπηλιά του, χωρίς να ακούσει ούτε ένα...

Τι νιώθει η έρημος όταν μακρινός άνεμος αποθέτει πάνω της ένα σπόρο;   Ξεδιψάει ποτέ το γεμάτο ποτήρι;   Ο δρόμος που τελειώνει σ’ αδιέξοδο ονειρεύεται άραγε μακρινές αποστάσεις;   Τρέμουν ποτέ τα...

Νικημένος απ’ το γαλάζιο με το κεφάλι ακουμπισμένο στα γόνατα της σιωπής πεθαμένος από ζωή πεθαμένος από νιότη βουλιαγμένος κάτου απ’ τη φωτιά του με το φύκι σαλεύοντας στη...

(2 Νοεμβρίου 1911 - 18 Μαρτίου 1996) «Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα.» * «Πιάσε την αστραπή στο...