Ετικέτα: Ποίηση
Θέλω να κουβεντιάσω, Κατερίνα Γώγου
Θέλω να κουβεντιάσω σ’ ένα καφενείο
που νάχει πόρτα ανοιχτή
και να μην έχει θάλασσα
μονάχα άντρες άνεργους
σκόνη με ήλιο και σιωπή
να μπαίνει ο ήλιος στο κονιάκ
κ’...
Το καλοκαίρι, Κωστής Παλαμάς
Απ’ το κανάλι οι πάσαρες με τ’ απλωτά πανιά
γυρίζουν πρίμα,
μας φέρνουν τα ζακυθιανά λουλούδια τ’ ακριβά,
το πέρασμά τους γλύκανε κι εσένα, πικρό κύμα!
Και πιο...
Μακρυά, Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Θά θελα αυτήν την μνήμη να την πώ...
Μα έτσι εσβύσθη πια... σαν τίποτε δεν απομένει -
γιατί μακρυά, στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια κείται.
Δέρμα σαν...
Mια μετέωρη κυρία, Κική Δημουλά
Βρέχει...
Μία κυρία ἐξέχει στὴ βροχὴ
μόνη
πάνω σ᾿ ἕνα ἀκυβέρνητο μπαλκόνι.
Κι εἶναι ἡ βροχὴ σὰν οἶκτος
κι εἶναι ἡ κυρία αὐτὴ
σὰν ράγισμα στὴ γυάλινη βροχή.
Τὸ βλέμμα της...
Επέτειος, Ντίνος Χριστιανόπουλος
Δεν ξέρω τι της έκανες αυτής της καρδιάς
και ξημεροβραδιάζεται με τ’ όνομά σου
όμως εγώ είμαι αδύνατος άνθρωπος,
η σάρκα μου πονάει, θέλει να φάει,
το αίμα...
Μια μυγδαλιά και δίπλα της, Νικηφόρος Βρεττάκος
Μια μυγδαλιά και δίπλα της,
εσύ. Μα πότε ανθίσατε;
Στέκομαι στο παράθυρο
και σας κοιτώ και κλαίω.
Τόση χαρά δε την μπορούν
τα μάτια.
Δος μου, Θεέ μου,
όλες τις στέρνες...
Κι ήθελε ακόμη, Μανόλης Αναγνωστάκης
Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώ
Δεν παραδέχτηκα την ήττα. Έβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα...
Ενδιάμεσος γης και μη γης, Γεωργία Τρούλη
Πώς να περιορίσεις το έγκλημα
Πώς να πεις γίνομαι επίπεδη Να
Και ελέγχω την καμπυλότητα
Κάπου στον ουρανό αντανακλάται
Ένα άλλο κέντρο της γης
Τα αστέρια δημιουργούν στο σημείο
Ρουφήχτρα
Οι...
Άκρο, Σύλβια Πλαθ
Η γυναίκα έχει τελειοποιηθεί.
Το νεκρό της
Σώμα φοράει το χαμόγελο της επίτευξης,
Η ψευδαίσθηση μιας ελληνικής αναγκαιότητας
Ρέει στις πτυχές της τηβένου της,
Τα γυμνά της
Πόδια μοιάζουν να...
Ελάχιστο χρονικό του έρωτα, Γιάννης Ρίτσος
Βιάζονταν πολύ να φιληθούν. Μπήκαν στο σπίτι. Κλείδωσαν.
Τις δυο καρέκλες τις άφησαν στον κήπο. Όσο έλειπαν
τα πουλιά οικειοποιήθηκαν τις καρέκλες τους, τις έκαναν
σκάλες για...
Top
Αποδοχή, Ολυμπία Θεοδοσίου
Η φορά του χρόνου αδάμαστη,
βαδίζω πάνω στις σπασμένες
πλάκες των λεπτών.
Σταματώ να κοιτώ
τον καθρέφτη εαυτό.
Περιφέρομαι γύρω από τον άξονα
του άδειου σπιτιού.
Βρίσκομαι ακόμα
στην γυάλα της ζωής.
Τρέφομαι...
