Ετικέτα: Ποίηση

(απόσπασμα)   Κείνη η καρέκλα. Πάντα. Εκεί που καθόσουν. Αμετακίνητη. Έλεγες: είμαι εσύ, εσύ, εσύ. Κι εγώ; Εσύ κ’ ήρθες. Χιλιάδες φορές ξανάπα τ’ όνομά σου.   Δεν σε είπα. Τ’ όνομά σου ανεξάντλητο.         *Γυμνό σώμα, Γιάννης Ρίτσος

Λοιπόν σφίξε με σφίξε με στην αγκαλιά σου φίλησέ με φίλα με πολύ αργότερα θα ‘ναι πολύ αργά τώρα που ζούμε φίλα με     *Φίλησέ με, Jacque Prevert

Ξέρεις, συλλογίζομαι ακόμη πως έτσι θα Μπορούσαμε, Όταν μας δοθεί να ιδωθούμε, Να μην πούμε ούτε μια λέξη παρά να Χαζεύει ο ένας τον άλλον. Και θα είναι τόσο...

(Dich)   Εσένα σκέφτομαι, όχι εγγύτερά μου εσένα σκέφτομαι, όχι μακρύτερά μου εσένα σκέφτομαι όπου βρίσκεσαι γιατί πράγματι βρίσκεσαι εκεί.   Εσένα σκέφτομαι, όχι μεγαλύτερη εσένα σκέφτομαι, ούτε νεότερη ούτε ψηλότερη, ούτε κοντύτερη ούτε...

Κι αν έρθει η μέρα που τα περιπλανώμενα τρένα βρουν να φτάσουν στον προορισμό τους, δεν θα αρκεί. Κι αν ο ουρανός τη θάλασσα βρει να αγγίξει, δεν...

Κάθε που πέφτει επικίνδυνα το βράδυ, Ξυπνάει η φωνή Σου μέσα μου και με ρημάζει.       *Ντίνος Χριστιανόπουλος

Φοράω το άρωμα της γυναίκας που προσπάθησε να με ρίξει και ανεβαίνω στα σύννεφα. Σταματάω να παίζω το παιχνίδι του εχθρού και τώρα το επιδιορθώνω. Όταν η δύναμή...

«Ζω μέσα σου, Ζεις μέσα μου, Είμαστε δυο κήποι στοιχειωμένοι ο ένας από τον άλλον. Είναι φορές που δεν σε βρίσκω εκεί. Υπάρχει μόνο η κούνια που τρίζει,...

Το δέρμα γνέφει Ακουμπάει στα πράγματα και ρέει Σβήνει στη φλόγα σου εγείρεται αγκομαχά στη μνήμη των χεριών σου αληθεύει Λύνεται να σ’ ανασάνει Βγάζει τη γλώσσα στον καιρό ανταρμένο κι άυπνο Το...

Πόσο πολύ σε αγάπησα εγώ μονάχα το ξέρω εγώ που κάποτε σ’ άγγιξα με τα μάτια της πούλιας και με τη χαίτη του φεγγαριού σ’ αγκάλιασα και...