Ετικέτα: Ποίηση
Θα ‘ρθει μια μέρα, Μανόλης Αναγνωστάκης
Θα 'ρθει μια μέρα που δε θα 'χουμε πια τι να πούμε
Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια...
Καπνίσαμε -θυμήσου- ατέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ένα βράδυ...
Αλλοίωση χαρακτήρα, Σοφία Σταθάκη
Μέρες σαν και σήμερα,
δεν μπορείς να μου πάρεις λέξη,
ξεγελάω την πείνα μου με σύκα
και με λυπάται μέχρι και η σουπερμαρκέτισσα.
Ξεγελάω την πείνα μου με...
|Charles Bukowski
Αν δεν σε ξαναδώ ποτέ
Θα σε κουβαλάω πάντα
Μέσα μου
Κι έξω-
Στα ακροδάχτυλά μου
Και τις γωνιές του μυαλού μου
Και στο κέντρο
Κεντρικά-
Του είμαι και τι απέμεινε.
Έμμονη Ιδέα, Κική Δημουλά
Σκότωσα άνθρωπο
επιτέλους τον ξεφορτώθηκα
με αργό ρυθμό βασανιστηρίων
τη βδελυρή μου πράξη να απολαμβάνω.
Τον κατακρεούργησα
Ψαλίδισα πρώτα το κεφάλι
μετά ξεκοίλιασα τα μάτια
αν τολμάει τώρα
ας με κοιτάξει αδιάφορα.
Άλειψα...
Προσωπικό, Μιχάλης Γκανάς
Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει
μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή
δεν αξίζει τον κόπο.
Επειδή σ´αγάπησα και σ´αγαπώ ακόμη
κι ας μην...
Ασίγαστη σιωπή
Είναι πολλά μια αγκαλιά.
Στάζει με τον ιδρώτα της ευθύνης.
Ηδονή μιας ασίγαστης σιωπής.
Θαλασσοκράτωρ μιας ασίγαστης οδύνης.
Πρόκοψαν τα όνειρα και έζωσαν τα κύματα, ακλόνητα,
της αγέλαστης της...
Η αλήθεια για τη θάλασσα, Γιάννης Βαρβέρης
– Κανείς δε σκέφτηκε ποτέ
πώς άντεξε τόσο νερό
στους ήλιους αιώνων
είπε το ψάρι
εκεί στο μακροβούτι μου.
Η θάλασσα
είν' τα δικά μας δάκρυα στους αιώνες
είπε πάλι· και...
Νιφάδα- νιφάδα, Γεωργία Τρούλη
Να αγγίζεις το σκοινί κόκκινο σαν επιθυμία
Με αυτό να δένεις τον καρπό της σκέψης
Θέλω πάλι
Να ακουστούν τα χρώματα πάνω σε απουσία
Χιονιού
Νιφάδα-νιφάδα να έλκεται ο...
Αν μας ρωτήσουν οι ουρανοί, Pablo Neruda
Δέσε την καρδιά σου στην δική μου
φως να πλημμυρίσουν τα σκοτάδια.
Γείρε, αγαπημένη μου, ακριβή μου,
έστρωσα σεντόνι μας τα χάδια.
Κι αν μας ρωτήσουν οι ουρανοί
ποιοι...
|Νικηφόρος Βρεττάκος
Και μόνο που υπάρχω, έχω περίσσευμα.
Υπάρχουνε πλούσιοι ενδεείς κι ενδεείς
πολύ πλούσιοι, όπως εγώ.
Το σώμα μου έτυχε να 'ναι γεμάτο παράθυρα
χύθηκε μέσα μου ήλιος πολύς
κι...
Top
Στις Άνδεις, Pablo Neruda
Κορδιλιέρες
χιονισμένες,
Άνδεις
λευκές,
τοίχοι
της πατρίδας μου,
πόση
σιωπή,
τυλίγει
τη βούληση, τους αγώνες
του λαού μου.
Ψηλά τ’αργυρόχρωμα
βουνά,
χαμηλά το πράσινο αστραπόβροντο
του ωκεανού.
Ωστόσο
ο λαός αυτός
τρυπάει τις αγκαθερές
ερημιές,
πλέει
στα κάθετα κύματα
και το απόγευμα
παίρνει
την κιθάρα του,
και τραγουδάει...
