Ετικέτα: Ποίηση

Στου δυνατού έρωτος το άκουσμα τρέμε και συγκινήσου σαν αισθητής. Όμως, ευτυχισμένος, θυμήσου πόσα η φαντασία σου σ' έπλασσεν· αυτά πρώτα· κ' έπειτα τ' άλλα -πιο μικρά-...

Που είσαι αγαπημένη; Μήπως σ’ εκείνο το μικρό παράδεισο, να ποτίζεις τα λουλούδια που σε κοιτάνε όπως τα βρέφη το στήθος της μάνας; Ή μήπως στο δωμάτιό σου, όπου...

Ἄνθρωποι ποὺ ταξιδεύουν μόνοι: κατὰ κανόνα σιωπηλοί, πιάνοντας θέση σὲ παράθυρο. Δὲν ἔχουνε ἀποσκευές, δὲν ἔχουνε κανέναν νὰ τοὺς περιμένει.   Συνέχεια κοιτάζουν ἔξω. Ἂν κάποιος τοὺς ρωτήσει ποῦ πηγαίνουνε, μοιάζουν σὰ...

Αρχίζω με το σ’αγαπώ και με αυτό σκοπεύω να τελειώσω. Που λες περάσαμε πολλά. Πολλές φορές αυτή η φλόγα της καρδιάς λύγισε απ’ την ορμή των γεγονότων που...

(1939 - 20 Ιανουαρίου 2020) Η ανορεξία της ύπαρξης |Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ   Δεν πεινάω, δεν πονάω, δεν βρωμάω ίσως κάπου βαθιά να υποφέρω και να μην το...

(Nachtgedicht)    Να σε καλύψω όχι με φιλιά απλώς και μόνο με το σκέπασμά σου (που απ’ τον ώμο σου γλίστρησε) στον ύπνο σου να μην κρυώνεις   Κι ύστερα σαν ξυπνήσεις το παράθυρο να κλείσω και να...

Μ’ αρέσει το σώμα μου όταν είναι με το σώμα σου. Είναι κάτι εντελώς πρωτοφανές. Μύες καλύτεροι και νεύρα περισσότερα. Μ΄ αρέσει το σώμα σου. Μ’ αρέσει...

ΑΛΕΞΑΔΡΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ     Η σπορά και η ώρα τής συγκομιδής   Έμοιαζαν με ηλιαχτίδες σε μια κόλλα αναφοράς ό,τι άκουσες κι όσα είδες: Ψέματα της συμφοράς! Μπιχλιμπίδια κι αλυσίδες μέσ’ στη γύμνια να...

Kάθε που σ’ επισκέπτομαι μονάχα ο καιρός που μεσολάβησε από τη μια φορά στην άλλη έχει αλλάξει. Kατά τα άλλα, όπως πάντα τρέχει από τα μάτια μου ποτάμι θολό...

Ακόμα πιο κοντά· και δε θα σπάσουν αν δε σπάσουν τώρα τα δεσμά σου Δε θα μπορούμε να ρωτήσουμε τη διψασμένη αγωνία μας: Γιατί δεν πεθαίνουνε...