Αρχίζω με το σ’αγαπώ και με αυτό σκοπεύω να τελειώσω.

Που λες περάσαμε πολλά.

Πολλές φορές αυτή η φλόγα της καρδιάς

λύγισε απ’ την ορμή των γεγονότων

που έφεραν οι άγνωστοι καινούριοι καιροί με τα άγνωστα

Καινούρια αντικείμενα, συνθήματα, αισθήματα, πρόσωπα.

Που λες, γυρίζω πια από σπίτι σε σπίτι

λίγο καπνό απ’ τα περασμένα να πάρω

να φυλάξω μα όλος έχει κουρνιάσει μόνιμα

και νοτίζει το μοναχικό μου πια μαξιλάρι.

Το σκληρό έτσι όπως έχει γίνει

αφού δεν αγγίζει πια το δικό σου.

Αγρυπνώ ζαλισμένος απ’ τις ενθυμήσεις.

Είμαι μια σιωπηλή θάλασσσα στο στενό δωμάτιο

που είναι ο κόσμος μου τώρα.

Χθες το σώμα μου ένιωσα λες κι ήτανε ακτή που πάνω της

ξεβράζονταν αρμυροφαγωμένοι ναυαγοί

που ναυαγούσαν  για τις αμαρτίες μου.

Δεν προσμένω πια.

Τίποτε.

Ούτε καν μια χρήσιμη βασανιστική τιμωρία.

Την αγάπη την έλεγα θάνατο.

Και τώρα φοβάμαι μην κουραστώ να σ’αγαπώ στις αποστάσεις.

Αυτές που όριζαν πάντα οι λησμονημένες μέρες του έρωτά μας.

Τότε που έρωτας φωνάζαμε, κι ήταν.

Τότε που την αγάπη ονομάζαμε.

Και τώρα που αφανίζει και κατατρώει που ροκανίζει αργά η

απόσταση το κρίκο με τα διπλά παπλώματα και με τα δύο μαξιλάρια-

την ένωση.

Και τώρα που λησμονιούνται τα ενωμένα κορμιά τα φλογισμένα

μονοπάτια και οι ατελείωτες βόλτες των σφιχτοδεμένων χεριών

μας-  τώρα που η ελευθερία έχει βαφτεί με ένα αδιευκρίνιστο

ορφανό χρώμα.

-Αγάπη μου –στο γράφω πάλι-

Τα δικά μας λόγια είναι και έτσι ήταν

-πάντα κρυφά-

Και μας κοβόταν η ανάσα όταν τα ακούγαμε στα φανερά

Και έτρεχε αίμα στο κάθε πρωινό ξύπνημα απ’ την καρδιά

Γιατί το πικρό μας στόμα έσταζε μια αράδα σκοτεινή

Που έκρυβε πάντα μέσα της το σ’αγαπώ.

…σ’αγαπώ…

Κι όταν χτυπάει μεσάνυχτα

Κι όταν ακούγεται ο τελευταίος ασπασμός μιας πόρτας πίσω μας

Κι όταν πρέπει να υπομένουμε πολύ

Κι όταν χρειάζεται τα δικά μας παράθυρα να ανοίγουμε

Κι όταν καθόλου δεν ξεκουράζεται αυτό το «σ’αγαπώ»

Ολοένα,

Διαρκώς,

Ανάμεσα στους δαίμονες και στα θαύματα

Συνέχεια…

 

…Σ’ΑΓΑΠΩ

 

Ας κρατηθεί  ενός λεπτού σιγή για τις μοναξιές που σιγοζούνε

Ένα τέτοιο βράδυ δίπλα σου.

Ας κρατηθεί ένα λεπτό αφάγωτο και άπιωτο για τα κενά σπίτια,

Για τον κενό χρόνο, τις κενές αγκαλιές, τα κενά πιάτα, το κενό

Ποτήρι, το κενό μυαλό, τις κενές ψυχές.


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΕπαναχάραξη |Γρηγόρης Σακαλής
Επόμενο άρθροΤο Τραγούδι της Ημέρας
Avatar
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων σχέσεων/ Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας. Από το 2017 φοιτά στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Παράλληλα παρακολουθεί σεμινάρια στην Συμβουλευτική ψυχικής υγείας και το Ραδιόφωνο. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. ‘Εχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει ,πια, πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… ευγνωμοσύνη, εμπιστοσύνη, ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό. Τώρα το ‘’Ολόγραμμα’’ ξεκινά το ταξίδι του στον κόσμο του Πολιτισμού και των Τεχνών, του Βιβλίου και της Ποίησης, των Μουσείων και των Εικαστικών, της Φωτογραφίας και της Μουσικής με συνεπιβάτες του εσάς…