Ετικέτα: Ποίηση
Προσωπικό, Μιχάλης Γκανάς
Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει
μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή
δεν αξίζει τον κόπο.
Επειδή σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ ακόμη
κι...
Ἡ ἀγάπη, Κώστας Ουράνης
Ἄ! Τί ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς ὄρθιος στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ
καὶ μὲ τὰ μάτια στοὺς νεκροὺς τοὺς δρόμους στυλωμένα·
ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά᾿ ρθεῖ,...
Ένα δύο ή τρία, Philippe Soupault
Να ψάξουμε τα παιδιά
τους γονείς των παιδιών
τα παιδιά των παιδιών
τις ανοιξιάτικες καμπάνες
τις λύπες του φθινοπώρου
τη σιωπή του χειμώνα
***
*(Μετάφραση: Κώστας Ριτσώνης)
Εφόδιο τα τραύματα, Κική Δημουλά
Με κατακρίνεις
ότι συμπεριφέρομαι λιπόψυχα, αργά
όπως κοντοστέκεται η φοβία να εντοπίσει
ποιός κίνδυνος από μακριά
φωνάζει τ’ όνομά της.
Είμαι τρωτή, γι’ αυτό.
Όχι στη φτέρνα μόνο,
το ένιωσα
παρότι ήταν...
Μικρὴ σουΐτα σὲ κόκκινο μεῖζον, Γιάννης Ρίτσος
Ι.
Πλῆθος λεμόνια
ἐπάνω στὸ τραπέζι
στὶς καρέκλες
στὸ κρεβάτι
κίτρινες λάμψεις
τρέχουν τὸ σῶμα σου
μ᾿ ἀρέσει ποὺ βρέχει
νύχτα μὲ χίλια λεμόνια
καὶ ξαφνικὰ ὁ φακὸς τοῦ δασοφύλακα
νὰ σταματάει τοὺς βρεγμένους...
Σε Περίμενα, Τάσος Λειβαδίτης
Ναι, αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω
εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.
Σαν είμουνα παιδί και μ’ έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου
έσκυβε και με...
Εκδοχές του τέλους, Αργύρης Χιόνης
ΧΙΙ
Να πίνεις τσάι και, στο μεταξύ, να σβήνει η
ζωή σου, όπως συμβαίνει με τους ήρωες του
Τσέχοφ, να σβήνει η ζωή σου, ενώ εσύ με...
To κάθισμα του αετού, Carlos Fuentes
Άλλο μη με ρωτάς
Άσε με να φανταστώ
Πως δεν υπάρχει παρελθόν
Πως εμείς οι δύο
Γεννηθήκαμε
Την ώρα
Που γνωριστήκαμε...
Λήθη, Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Κλειστά εντός ανθοκομείου
υπό τα υελώματα τ' άνθη ξεχνούν
πώς είν' η λάμψις του ηλίου
και πώς φυσούν αι αύρ' αι δροσεραί όταν περνούν.















