Ετικέτα: Ποίηση

Όμορφη, όμορφη, όμορφη που ’σαι αγάπη μου. Τι όμορφη που είσαι. Γλυκιά σαν του περιστεριού και τρυφερή η ματιά σου. Καμιά από τις όμορφες δεν παραβγαίνει εμπρός...

Αγαπάω ότι είναι θλιμμένο στον κόσμο. Τα θολά τα ματάκια, τους αρρώστους ανθρώπους, τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα, τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.     Τους...

Θα είχαμε συναντηθεί σε δυο μετέωρες σκέψεις Θα είχα διαβάσει στα νέα της εφημερίδας πως προσγείωση Δεν γίνεται εύκολα Πως δεν θα κόψουμε απόψε τα μαλλιά με...

5 Σεπτεμβρίου 1914 - 23 Ιανουαρίου 2018   Σαν περάσουν τα χρόνια, σαν περάσουν Τα χρόνια κι ο αγέρας έχει ανοίξει ένα λάκκο Ανάμεσα στις ψυχές μας’ σαν...

Οι μέρες κι οι νύχτες μου κι όλος ο χρόνος που πέρασε.   Αφημένος εδώ ένα τίποτε ή ένα σημάδι κάτω από το γλόμπο του ήλιου. Καίει το σκοτάδι αθόρυβα καταναλώνει...

Μάτια τυραννισμένα αυτοί δεν έχουν ούτε χαμόγελο πικρό, ούτε πρόσωπο που από καημό κρυφό να ’χει σκεβρώσει.   Τους βλέπεις: τραγουδούνε επιπόλαια, μπαίνουν σε κούρσες, οργανώνουν πάρτι, μιλούνε για τον...

Ένας καινούργιος χρόνος. Τι μας περιμένει; Τι θα μας φέρει; Όνειρα, φιλοδοξίες, έρωτες, αινίγματα. Κι ω φτωχά ημερολόγια που ύστερα από τόσες γιορτές τελειώνετε τις μέρες σας μέσα...

Να φυλακίσω τη στιγμή μας θέλω Το αχνό μειδίαμα στο πρόσωπό σου Το σώμα σου που γέρνει στο δικό μου   Τη στιγμή μας να κρατήσω λαχταρώ -φωτογραφία πολύτιμη   Κάποτε με αγωνία...

Καθρέφτη μου, σ'εσένα μιλάω, εσένα έχω μπροστά μου, άλλο κανένα. Οι άνθρωποι, φίλοι, χάθηκαν. Χάθηκαν απ' τη ζωή ή χάθηκε το νόημα που έβρισκαν σε μένα;...

Να μπορούσες να χαθείς, έστω για λίγο, στα ερείπια του χρόνου, (όπως χάνεται κανείς στους δρόμους μιας νέας Πομπηίας), να ξεχάσεις το σημείο που στέκεσαι, το σταθερό, αμετάβλητο κέντρο...