Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Πάει. Αυτό ήταν. Χάθηκε η ζωή μου φίλε μέσα σε κίτρινους ανθρώπους βρώμικα τζάμια κι ανιστόρητους συμβιβασμούς. Άρχισα να γέρνω σαν εκείνη την ιτιούλα που σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου. Και...

ΣΕ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΕΡΗΜΟ ΚΙ ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΟ, ζούσε μια χοντρή, βαριά σιωπή, τόσο χοντρή πού ‘χε ξηλώσει όλα τα κουφώματα, τόσο βαριά που ‘χε βουλιάξει...

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου… Δινόσουνα ολάκερη και δεν κράταγες για τον εαυτό σου παρά μόνο την έγνοια αν ολάκερη έχεις δοθεί…   Όλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο αγάπη μου τότε...

Είναι εύκολο να επιστρέφεις ν’ αναχωρείς να επιστρέφεις ν’ αναχωρείς και πάλι. Είναι αργά ωστόσο να χειραφετηθείς απ’ την ψευδαίσθηση της ομολογίας. Θηρευτής ονείρων που δεν ήταν θεμιτό να ονειρευτώ. Κάθε...

Εδώ γνωρίζω ηλικιωμένους που αν τους ρωτήσεις απαντούν και μόνον τ’ απαραίτητα σε μια γλώσσα παλιά ευγενική σανσκριτική ακατανόητη κι ύστερα πάλι φυγαδεύονται στη μερική τους άνοια, μακρινοί. Πόσα μπορείς να...

Όσο να δέσει κάποιος μέσα μου, έχει πεθάνει. Αλλάζω τις φιλίες σαν πουκάμισα, αλλάζω τις δουλειές, αλλάζω γνώμες. Πάντα το μάτι μου αλλού∙ μόλις ακούσω ναι έτοιμος να σαλπάρω. Κι...

'Ισως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι, χωρίς εσύ να πας να κόψεις το μεσημέρι σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς πιο...

Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν Για το σπίτι που χτίστηκε Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν Για τα πλοία που άραξαν Για τη μάχη που κερδήθηκε Για τον άσωτο που...

Υπάρχουν κάποιες νύχτες Που ο ύπνος Το παίζει ντροπαλός, Ακατάδεκτος και περιφρονητικός. Κι όλες οι πονηριές Που σκαρφίζομαι για να πάρω Τις υπηρεσίες του με το μέρος μου Είναι άχρηστες σαν...

Τὸν καιρὸ ποὺ γεννήθηκα- κεῖνα τὰ χρόνια, μοῦ ῾χε ὁ Θεὸς φυλάξει τὰ δέντρα. Ἦταν ἀστέρια στὸν οὐρανό... Μπροστά μου ὁ Ταΰγετος στεκόταν ἀνέπαφος... Ἦταν ὁ κόσμος τοῦτος...