Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Κινήσεις που οδηγούν σ’ ένα απλό κρεβάτι πώς να εμπνεύσουν πια; Κρεβάτι χωρίς παραστάτη χωρίς εφιδρώσεις χωρίς εντυπώσεις ένα άδειο στρωμένο πανί μία οθόνη δίχως προβολή και κινήσεις μονοσήμαντες που σημαίνουν μόνο το...

Πότιζε συ τη γλάστρα κι άσε να κλαίω. Μόνο γράφε του λόγους, μήπως κι οφείλω κι άλλη λύπη. Θέλω να έχω τη συνείδησή μου ήσυχη πως βασανίστηκα για όλα. Γράψε...

 (απόσπασμα) Έρημες Νύχτες - Έρημες Νύχτες! Αν ήμουν μαζί σου, αυτές οι Έρημες Νύχτες θα ήσαν η Δική μας απόλαυση! Ανώφελοι οι Άνεμοι - σε μια Καρδιά, που άραξε στο...

Μπορεί κάποια φορά νάχε μεγάλη διαφορά μπορεί μια τέτοια εξίσωση νάταν γελοία την εποχή που σπούδαζες στην Ιταλία αγάπη και φιλοσοφία Μα τώρα πια… Μα τώρα πια… Ποιος να σου τόλεγεν,...

Το γαλανό ουρανό χαρά αποπάνω μου θεού γιομίζει. Ένα δεντρί το βάγιο του από πάνω μου το ναναρίζει. Σημάντρου αχός στον ουρανό που φαίνεται γλυκοσκορπιέται. Ένα πουλάκι στο δεντρί που...

Κουρελιασμένοι απ’ τ’ αγριεμένα κύματα πεταμένα υπολείμματα για πάντα από δω και μπρός στο σκοτεινό θάλαμο της γης με ισκιωμένο το μυαλό απ’ το ξέφρενο κυνηγητό της ασάλευτης πορείας...

Φρόντισα όσο μπορούσα το ντεκόρ. Στον καναπέ και στις καρέκλες εξώφυλλα των δίσκων νεκροζώντανες οι δόξες του ’50. Δυο τρεις αφίσες από κέντρα του καιρού κι ήδη το στερεό με...

Να κλαίς θέλω ψυχή μου Να κλαίς από έρωτα Όχι γιατί πονάς Αλλά γιατί γεμίζεις. Τόσο πολύ Που ξεχειλίζεις  

Έλα να παίξουμε. Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου. (Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη) Θα σου χαρίσω τους πύργους μου (Τώρα πια...

Ασκημούλα μου, είσαι σαν αχτένιστο κάστανο. Ομορφούλα μου, είσαι όμορφη σαν τον άνεμο. Αγάπη μου, σʼ αγαπώ, όπως και να ʼσαι. Ασκημούλα μου, πού είναι κρυμμένα τα στήθια σου; Κι εγώ θα...