Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Ασκημούλα μου, είσαι σαν αχτένιστο κάστανο. Ομορφούλα μου, είσαι όμορφη σαν τον άνεμο. Αγάπη μου, σʼ αγαπώ, όπως και να ʼσαι. Ασκημούλα μου, πού είναι κρυμμένα τα στήθια σου; Κι εγώ θα...

Η σάρκα έγινε σελίδα το δέρμα χαρτί το χάδι έννοια αφηρημένη το σώμα καινούρια θεωρία του ανύπαρχτου. Αλήθεια, πώς να περιγράψω τη φύση όταν μ’ έχει εγκαταλείψει και μονο στην...

Το ανέβαλες. Κακοκαιρία μεγάλη, πέσανε χιόνια κλείσανε οι δρόμοι, πάγοι, μεγάλη ολισθηρότης. Καλά έκανες. Εάν δεν είναι ολισθηρή η επιθυμία προς τι να έρθει; (“ΠΟΙΗΜΑΤΑ”, Εκδόσεις Ίκαρος, 2011)

 μες στη νύχτα τώρα να σκεφτόμαστε τα χρόνια και τις γυναίκες που έφυγαν και χάθηκαν για πάντα και να μη μας νοιάζει για τις γυναίκες που...

Αγάπη, Εσύ, χαρά της γης και τ’ ουρανού ευλογία, που είσαι γλυκιά σαν τ’ άστρο της αυγής, που είσαι μεγάλη σαν την Παναγία! Εμπρός Σου γονατίζω, αγνή θεά, και...

Θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ δὲ θά ῾χουμε πιὰ τί νὰ ποῦμε Θὰ καθόμαστε ἀπέναντι καὶ θὰ κοιταζόμαστε στὰ μάτια Ἡ σιωπή μου θὰ λέει: Πόσο...

Ένα πλατύ, δροσερό χαμόγελο έτρεχε πάνω στο γυμνό κορμί σου Σαν ένα κλωνάρι πασχαλιάς, πρωί, την άνοιξη Έσταζες όλη από ηδονή, οι ερωτικές κραυγές μας Τινάζονταν μέσα...

Γεμάτη από σένα η άδεια αυτή σελίδα. Να σε πλάσω Θέλω Στη γυμνή σιωπή της νύχτας, Μαραμρένιο άσπρο άγαλμα σιγηλό Ανάμεσα στα χείλη μου και στον αέρα

Βαδίζει μες στην ομορφιά, όπως η νύχτα στον ανέφελο ουρανό που φωτίζεται από τα άστρα στο βλέμμα και στην μορφή της φοράει ό, τι πιο υπέροχο, λαμπερό...

Πλησίασε τώρα που τα νερά ανεβαίνουν Πλησίασε τώρα Η ομίχλη μας κρύβει απ’ τα περιττά βλέμματα Κι ο πάγος σκέβρωσε τα τελευταία ίχνη Των ξένων που πέρασαν Έτσι κανείς...