Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Πέρα από την νύχτα που με σκεπάζει, κατάμαυρη απ΄άκρη σε άκρη ευχαριστώ τους θεούς όποιοι και να 'ναι για την ακατανίκητη ψυχή μου. Κι αν έπεσα θύμα των...

Για ν’ ακούς μόνο εμένα τρυφερεύουν ώρες ώρες τα λόγια μου και γίνονται σαν τις πατημασιές των γλάρων στην άμμο του γιαλού… Είναι θύελλες ζαλωμένο το πρωινό μες στο κατακαλόκαιρο. Σαν...

Nα 'χε η νοσταλγία σώμα να το σπρώξω απ' το παρά- θυρο έξω ! Nα τσακίσω εκείνο που δε γίνεται ! Kο- ρίτσι που από το...

Κρυώνατε και σας έντυσα τα ρούχα μου· πεινούσατε και σας τάισα τις σάρκες μου· διψούσατε και σας πότισα το αίμα μου. Κι όταν ντυθήκατε και χορτάσατε, ζητήσατε τραγούδι κι εγώ σας έδωσα...

Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα των αγαλμάτινων ματιών σου και τη μελωδία που μου αποθέτει τη νύχτα στο μάγουλο το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου   Πονώ που είμαι...

Το απομεσήμερο για μια στιγμή καθίσαμε Και κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια. Μια πεταλούδα πέταξε απ’ τα στήθια μας   Ήτανε πιο λευκή   απ’ το μικρό λευκό κλαδί της...

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους. Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε· κάποτε μες στην σκέψι τες...

Καὶ νὰ ποὺ φτάσαμε ἐδῶ Χωρὶς ἀποσκευὲς Μὰ μ᾿ ἕνα τόσο ὡραῖο φεγγάρι Καὶ ἐγὼ ὀνειρεύτηκα ἕναν καλύτερο κόσμο Φτωχὴ ἀνθρωπότητα, δὲν μπόρεσες οὔτε ἕνα κεφαλαῖο νὰ γράψεις ἀκόμα Σὰ...

Σου έδινα συνέχεια σου έδινα Και συ έπαιρνες συνέχεια έπαιρνες Και δεν ήξερες πως παίρνεις Δεν ήξερες κι ούτε ποτέ θα ξέρεις Πως η ψιχάλα γίνεται βροχή κατακλυσμός η...

Κάτω απ'τα ρούχα μου δε χτυπά πια η παιδική μου καρδιά Λησμόνησα την αγάπη που 'ναι μόνο αγάπη Μερόνυχτα να τριγυρνώ χωρίς να σε βρίσκω μπροστά...