Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Άνοιξε διάπλατα το κορίτσι, γέμισέ την με αέρα: ορίστε η πρώτη βάρκα. Στην αρχή είναι μόνο ένας, πάνω στη βάρκα για έναν, ροζ ώμοι χαστουκίζουν τον άνεμο. Άλλη βάρκα...

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρά, Ὅπως, νὰ ποῦμε, κάνει ὁ σκίουρος, Δίχως ἀπ᾿ ὄξω ἢ ἀπὸ πέρα νὰ προσμένεις τίποτα. Δὲ θά ῾χεις...

Πλέουμε πάνω σ’ ἕνα ἀπέραντο πτῶμα. Μὰ δὲ βουλιάζουμε, γιατί δὲ συμβιβάζεται ἡ ἀναπνοή μας μὲ τὴ μπόχα του δὲ συμβιβάζονται τὰ πόδια μας μὲ τὴ λάσπη...

Γράφω απόψε ανεπίσημα, Μαρία. Κρυφά από τα δάχτυλά μου. Αν το μάθουν, θα κλειστούν στις τσέπες μου παντοτινά. Είναι περίεργη αυτή η Κυριακή. Η Έλσα...

Ό, τι έφυγε, ριζώνει εδώ, στην ίδια θέση, λυπημένο, αμίλητο όπως ένα μεγάλο βάζο του σπιτιού, που πουλήθηκε κάποτε σε δύσκολες ώρες, και στη γωνιά της κάμαρας,...

Μήτε σε απέκτησα, μήτε θα σε αποκτήσω ποτέ, θαρρώ. Μερικά λόγια, ένα πλησίασμα όπως στο μπαρ προχθές, και τίποτε άλλο. Είναι, δεν λέγω, λύπη. Αλλά εμείς της...

Κι έτσι, είναι κάπου μια ψυχή κι ανίδεη και καλή, που την ποθώ και με ποθεί, και πού με περιμένει, —μα πέφτει η νύχτα τι νωρίς,...

Όνειρο διπλωμένο στ’ όνειρο η μέρα στάχτη η νύχτα τίποτα η πέτρα που σκοντάφτεις και ξυπνάς σιγά σιγά τα βήματα σε πάνε ως τα βουνά φεγγάρι ασύγκριτο περνώντας των...

Τίποτα μην κοιτάς από κοντά Κι η πιο γερή αλήθεια έχει ρωγμές ψευτιάς Κι η πιο λαμπρή αλήθεια έχει σκιές βλακείας Τα νύχια του περιστεριού είναι αρπαχτικά Ο...

Απόφαγε, Και κάθεται στο τραπέζι μόνος. Μόνος όπως και χτες, Όπως και προχτές. Καπνίζει... Τι κούραση αυτή η μοναξιά. Τίποτα δεν ξέρει να γιατρέψει.   (Από την συλλογή ‘’Απόγευμα προς βράδυ’’, εκδόσεις...