Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Πριν σε αγαπήσω, τίποτα δεν ήταν δικό μου: όλο βωλόδερνα στους δρόμους: τίποτα αξία κι όνομα δεν είχε: έλπιζε ο κόσμος μόνο στον αέρα. Είχα γνωρίσει σταχτερά σαλόνια, τούνελ...

Τον Χάρο ας γυρέψουμε, κι αν δεν τον βρούμε Με τα ίδια μας τα χέρια τον καρπό του ας γευτούμε Γιατί άλλο καιρό τρεμάμενοι να υπομένουμε...

Μείναν τα χέρια μου πάνω από σένα καθώς τα γεφυρότοξα πάνω απ’ το πόταμι που έσβησε. Μήτε ο χάρτης δείχνει το ποτάμι πια μήτε η μνήμη μου εσένα. Όμως...

Σ' αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ για νά βρω τα παράθυρα. - Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θάναι παρηγορία. - Μα τα παράθυρα...

Χορέψαμε Γραμμές και όνειρα στα φώτα της νυχτερινής αγκάλης άνοιξη διάχυτη στη γαλήνη των πάρκων Ουρανός καθάριος γυμνός από ξέρες και λάσπη Ακούμε τους ήχους τα κλαδιά που ακινητύν την...

'Ολη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου κοντά στη θάλασσα, στο νησί. 'Ησουν άγρια και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό. 'Ισως...

Μαζί μου σε κοιμίζω τις νύχτες, Κατάσαρκα σε φορώ σα μια φανέλα μάλλινη. Τρίβεσαι στο κορμί, μου το ανάβεις. Μόνος, μ' εξαντλημένη φαντασία. Θηρία πια με τριγυρνούν. Τη νύχτα...

Θυμᾶμαι, νύχτα ἦταν βαθειά, μὰ ἡ μέρα κόντευε νὰ φτάσει, καθὼς κινήσαμε μαζί, γιὰ νὰ χαθοῦμε μὲς στὴν πλάση... Και σ᾿ ὅσα πέσαμε κακά, παγίδες, λάθη, πλάνες, πάθη, κανένας μας...

Όταν βλέπεις τα μάτια μου να σκοτεινιάζουν κι ακούς το αίμα στις φλέβες μου να κατεβαίνει βουϊζοντας. Όταν αντί να μιλήσω βλέπεις σφαγμένα πουλιά να φράζουν το στόμα μου κι...

(απόσπασμα) Ναι, αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα. Αλήθεια εκείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό,εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας, αυτό το σώμα...