Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Μου γύρισες την πλάτη και γδύθηκες έτσι όπως γδύνονται όσοι γνωρίζουν την αφή του ροδοπέταλου και πώς τρεμίζουν τα νερά του Αμούρ όταν φυσάει ο αέρας.   Κοίταξέ με,...

Μόνο για σένα μπορώ ν’ αλλάξω και να θυσιάσω μια ολόκληρη ζωή ακόμα κι αν δεν βλέπεις πως η αγάπη υπάρχει ήδη και στο αόρατο γιατί καταλαβαίνω ότι θέλεις να δεις ακόμα και...

Το παράθυρο ανοίχτηκε και πάλι Η σιωπή της νύχτας μού ξαναθύμισε κοιμισμένα πλακόστρωτα και περιβόλια κι αυτή τη μουσική που κάνει τη σιωπή και κλαίει   Δεν ξέρω αν...

μαθήματα ζωής χωρίς εσένα   σε άδεια ερημικά πλάνα στα ίδια παγωμένα νερά   έγινα πέτρα και φως προσπαθώντας να ακουμπήσω για λίγο τη μακρινή απουσία σου   ακόμη λείπεις   *Μαθήματα ζωής χωρίς εσένα, Σταύρος Σταυρόπουλος

Πώς μπορείς να ξαναμπείς στο δωμάτιο πού πριν λίγο κράταγες ένα κορμί αγαπημένο; Βγαίνουν απ’ τις γωνίες χέρια και σε καλούνε φωνές ψιθυρίζουν στο σκοτάδι μισόλογα «ναι»,...

Έχουμε πολύ ταξιδέψει το σώμα σου κι εγώ έχουμε φανταστεί όσα ένα σώμα κι ένα εγώ μπορούν να φανταστούν.   Το σώμα μου κι εγώ έχουμε ονειρευτεί το σώμα σου σε στάσεις πού...

Μείναν μονάχα τα ωραία μας σχέδια και οι χειραψίες των ματιών γλυκύτατης σιωπής υάκινθοι που δεν ανθίσαν     *Σύντομη συνάντηση, Γιώργος Σκουρογιάννης

Θα 'ρθω κοντά σου πάλι. σαν παιδί που το αγαπούν οι γυναίκες.   Είσαι το πλατύ ποτάμι.   Στην ερημιά σου να 'ρχονται το απόγευμα οι βοσκοί να πλένουν τη φωνή...

Θέλω να γράψω ποιήματα ηλιόλουστα επάνω στα ακρογιάλια των χεριών σου Θέλω να γράψω ποιήματα αχτένιστα επάνω στο αχτένιστο κεφάλι σου Θέλω να γράψω ποιήματα αδέσποτα Μισολιωμένα στο κατάξανθό...

Τώρα μὲ τὴ δική σου ἀναπνοὴ ρυθμίζεται τὸ βῆμα μου κι ὁ σφυγμός μου. Δυὸ μῆνες ποὺ δὲ σμίξαμε. Ἕνας αἰῶνας κι ἐννιὰ δευτερόλεπτα. Τί νὰ τὰ κάνω τ᾿ ἄστρα ἀφοῦ λείπεις; *Γυμνό...