Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Θα ξέρεις πως δε σ’αγαπώ και πως Σ’αγαπώ αφού η ζωή μας έχεις δυο τρόπους, Η λέξη είναι φτερούγα της σιωπής Έχει η φωτιά το ‘να μισό...

Αυτός την είχε ονομάσει πουλί της μουσικής, αυτή, αίμα της πέτρας… Μόνο την ώρα που το ψιθύρισε άκουσε το χτύπημα, τη στιγμή που του το είπε, ανάμεσα σε δυο μικρές...

Είχε ανοίξει με λαχτάρα το κουτί. Το δώρο τους ένα ζευγάρι κιάλια που τα χάρηκε για καιρό παίρνοντάς τα σ’ εκδρομές και περιπάτους. Με τον καιρό έδειχνε να τα...

Ήθελε να ήταν ζωγράφος για να ζωγραφίζειμόνο τα χέρια της.    

VI   Δέκα βουνά θα βάλω πάνω σου Μην ακουστούν τα κύματα της μουσικής Καθώς τη νύχτα με ανοιχτά παράθυρα Χτενίζεις την Ενάτη των μαλλιών σου.    

Της έγραψε τόσους στίχους, διηγήματα, τραγούδια ακόμα και μυθιστορήματα που μιά νύχτα, γυρεύοντας με πάθος το χλιαρό κορμί της, δεν βρήκε παρά ένα φύλλο χαρτί ανάμεσα στα...

Τραγουδάς κι η φωνή σου μες στον ήλιο το σιτάρι της μέρας ξεσπυρίζει, μιλάν τα πεύκα στη χλωρή του γλώσσα: κελαηδάν τα πουλιά όλα του χειμώνα. Τα υπόγεια...

Αγάπη μου, προτιμώ τα τριαντάφυλλα απ’ την πατρίδα· Και πιο πολύ από τη φήμη και την αρετή Μ’ αρέσουν οι μανόλιες. Όσο αυτή η περαστική ζωή δε...

Τα βήματα, τα βήματά σου τα γνώριμα τ’ αγαπημένα που είναι χαμένα. Έχω ποθήσει τη μιλιά σου, τα μάτια σου, τα δυο σου χέρια. Κι έχω διψάσει τα...

Σαν το βαθύ νερό μιλούσε. Οι λέξεις του από ψηλά έσταζαν άγνωστο δάκρυ. Εγώ άκουγα μέσα μου βροχή. Ο Θεός ήταν. Προσευχόταν να μην τον αγνοώ.