Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Τώρα όλοι πανηγυρίζουν που είναι μόνοι χαράζουνε στην πέτρα τη σιωπή τους σπάζουν την πέτρα για να βρουν τη ρίζα τους γυρεύουν λίγη ρίζα λεμονιάς για να μιλήσουν    

Χάιδεψε τις πληγές μου κι εγώ θα κατανοήσω βαθιά την υγεία σου.    

Όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν: δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια φώτα που πέσαν πάνω μου...

Όχι μονάχα εκείνο που είμαστε κι ό,τι απόμεινε από μάς ή ό,τι αγωνιζόμαστε να φαίνεται   αλλά μαζί μας σέρνουμε και τις μορφές των άλλων που με τα...

Κι ας είναι ήδη Νοέμβριος με πτώση της θερμοκρασίας και κασκόλ,   εγώ ακόμα σε βλέπω να ξεπλένεσαι με το λάστιχο απ’ το αλάτι της θάλασσας   και μισοκρυμμένη πίσω από τις φυλλωσιές να...

Θυμάσαι τις νύχτες; Για να σε κάνω να γελάσεις, περπατούσα πάνω στο γυαλί της λάμπας. «Πως γίνεται» ρώταγες. Μα ήταν τόσο απλό, αφού μ’αγαπούσες.    

H πιο γλυκιά παρθένα Στολίζει το δωμάτιο Eυφραίνει την περισυλλογή   Aς πούμε πως είμαστε ευτυχείς Kι είναι η σειρά μας Nα βρεθούμε αθάνατοι, Nα φιλήσουμε την ομορφιά Στα χείλη Kαι στο λεπτό...

Έστρωσα το σεντόνι από άμμο της εύφλεκτης σονάτας σου Γεύτηκα τα γλυκάδια του κορμιού σου καθώς εκείνο αιωρούταν πάνω από τις αλυκές της οδύνης Οι χυμοί που...

Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη, ψηλάφούσε σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε με τόσο πάθος.    

Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή Πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος Τα φρούτα βάφουνε το στόμα τους Της γης οι...