Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Για να νιώσεις το παν Ακόμη Και το δέντρο με την πρωραία ματιά Της σαύρας και της κληματίδας Το δέντρο τ’ αξιολάτρευτο Τη φωτιά τ’ αδιέξοδο   Για να σμίξεις δρόσο...

Είπα να υποχωρήσω σ’ ένα χαμόγελο, να δω πού φέρνουν δυο χείλη όταν ανοίγουν σαν αγκαλιά, κι από υποχώρηση σε υποχώρηση κι από χαμόγελο σε χαμόγελο...

Ένα πλατύ, δροσερό χαμόγελο έτρεχε πάνω στο γυμνό κορμί σου Σαν ένα κλωνάρι πασχαλιάς, πρωί, την άνοιξη Έσταζες όλη από ηδονή, οι ερωτικές κραυγές μας Τινάζονταν μέσα...

Σε έχω μετά βίας αφήσει, είσαι μέσα μου, κρυσταλλένια, ή τρέμοντας, ή με ανησυχία, πληγωμένη από μένα, ή κυριευμένη από αγάπη, όπως όταν τα μάτια σου κλείνουν μπροστά στο...

ευτύχησα ―κατά τον ρουν της ζωής μου― να γνωρίσω πλήθος ανθρώπων τέλειων όσο κι αλάνθαστων     ίσως τώρα να ήσανε κάπως υπέρ το δέον αυστηροί ίσως ―πώς ναν το πω― λίγο...

Φάνηκε η παλιά εξέδρα, ξύλο στο μάτι της θάλασσας.   Ομίχλη με γλάρους στ’ ανοιχτά λαδοφάναρα στην παραλία στους βράχους νεκροί πιλότοι θα μαζεύουν τις πυξίδες τους, κομμάτια από σπασμένα...

Ζώντας σε παραμύθια και θρησκείες, περνώντας μες από θρύλους, πολιτείες και λαούς άκουσα και για κείνο το γεφύρι που το πλάτος του δεν είναι πιο μεγάλο...

Κάποτε μια νύχτα θ’ ανοίξω τα μεγάλα κλειδιά των τρένων για να περάσουν οι παλιές μέρες οι κλειδούχοι θα ‘χουν πεθάνει, στις ράγιες θα φυτρώνουν...

|16 Aυγούστου 1920 - 9 Μαρτίου 1994|   Αν δε σε ξαναδώ ποτέ θα σε κουβαλώ πάντα μέσα μου - κι έξω - στα ακροδάχτυλά μου  και τις γωνίες του μυαλού...

Τα νέφη απλώνουν τα φιδίσια χέρια τους Και ψαύουν τους θύλακες των βουνών Στιγμιαίες φωταψίες Βροντές Και βρυχηθμοί παράξενων θηρίων Ακούγονται μέσα στις σκοτεινές φωλιές τους   Μα είναι απλώς η...