Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Θα ξαναγυρίσουμε Όταν οι ελιές θα ντύνουν στο χρυσάφι τα γέρικα όνειρά τους Όταν τα μελτέμια θα κινούν να χαϊδέψουν τις εφήμερες πεζολογίες του νησιού Όταν δυο...

Ίσως απ’ αυτές τις μέρες Τρομερές όπως η αιχμή της λόγχης Όταν οι αιώνες θα ‘χουν άσπρα γένεια Δεν θα μείνουμε παρά Εσύ Κι εγώ   Να σε κυνηγώ Από πόλη σε...

Σου αρέσω; ρώτησα το μπλε σακάκι. Καμία απάντηση. Σιωπή αναπήδησε απ’ τα βιβλία του. Σιωπή έσταξε απ’ τη γλώσσα του και κάθισε ανάμεσά μας κι έφραξε το λαιμό μου. Έσφαξε την...

Για να νιώσεις το παν Ακόμη Και το δέντρο με την πρωραία ματιά Της σαύρας και της κληματίδας Το δέντρο τ’ αξιολάτρευτο Τη φωτιά τ’ αδιέξοδο   Για να σμίξεις δρόσο...

Είπα να υποχωρήσω σ’ ένα χαμόγελο, να δω πού φέρνουν δυο χείλη όταν ανοίγουν σαν αγκαλιά, κι από υποχώρηση σε υποχώρηση κι από χαμόγελο σε χαμόγελο...

Ένα πλατύ, δροσερό χαμόγελο έτρεχε πάνω στο γυμνό κορμί σου Σαν ένα κλωνάρι πασχαλιάς, πρωί, την άνοιξη Έσταζες όλη από ηδονή, οι ερωτικές κραυγές μας Τινάζονταν μέσα...

Σε έχω μετά βίας αφήσει, είσαι μέσα μου, κρυσταλλένια, ή τρέμοντας, ή με ανησυχία, πληγωμένη από μένα, ή κυριευμένη από αγάπη, όπως όταν τα μάτια σου κλείνουν μπροστά στο...

ευτύχησα ―κατά τον ρουν της ζωής μου― να γνωρίσω πλήθος ανθρώπων τέλειων όσο κι αλάνθαστων     ίσως τώρα να ήσανε κάπως υπέρ το δέον αυστηροί ίσως ―πώς ναν το πω― λίγο...

Φάνηκε η παλιά εξέδρα, ξύλο στο μάτι της θάλασσας.   Ομίχλη με γλάρους στ’ ανοιχτά λαδοφάναρα στην παραλία στους βράχους νεκροί πιλότοι θα μαζεύουν τις πυξίδες τους, κομμάτια από σπασμένα...

Ζώντας σε παραμύθια και θρησκείες, περνώντας μες από θρύλους, πολιτείες και λαούς άκουσα και για κείνο το γεφύρι που το πλάτος του δεν είναι πιο μεγάλο...