Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Τόσο που σε κοιτάω δένω καρπός ωραίος και μέγας της ομορφιάς και της χαράς Το κορίτσι με το μεγάλο όνομα του λουλουδιού είσαι.  

Ὅταν μοῦ λείπῃς, Στὴν πεθαμένη θάλασσα τῆς λύπης Καράβι ἀσάλευτο ἀπομένω Μαρμαρωμένο, Χωρὶς ἀέρα, μὲ ριγμένα τὰ πανιά.     Γύρω ἁπλωμένη ἡ γαληνιὰ Τρομακτική, μεγάλη Καὶ πουθενὰ ἀκρογιάλι…     Ζωῆς σημάδι δὲν ἀφήνει Γλάρου φτερὸ...

Νά ῾ξερες πῶς λαχτάριζα τὸν ἐρχομό σου, Ἀγάπη ποὺ ἴσαμε τὰ σήμερα δὲ σ᾿ ἔχω νιώσει ἀκόμα, μὰ ποὺ ἔνστικτα τὸ εἶναι μου σ᾿ ἀναζητοῦσεν, ὅπως τὴ...

Αυτή η ξανθειά που μόλις έχω γδύσει σίγουρα έχει αγγίξει την αλήθεια. Όχι με τα λεπτά της δάχτυλα αλλά με τα στήθια.   Ψηλαφώ τις θηλές της και το...

Σας αντάμωσα κι όλο το παρελθόν της έμπειρης καρδιάς, ζωντάνεψε ξανά. Τα ωραία χρόνια θυμήθηκα, ζεστάθηκε η καρδιά μου…   Σαν ενός ολόγιομου φθινόπωρου τυχαίες μέρες και ώρες, που αίφνης μυρίζει...

Aπορούν κάθε φορά οι ξενοδόχοι που ζητώ μονόκλινο δωμάτιο στην πρόσοψη. Mε κοιτάζουν σαν ν’ απαιτώ θάνατο με θέα.   Έβαλα ενέχυρο τη θάλασσα κι είπα να κάνω φέτος...

Δε σε κάλεσα – μόνη σου Πλησίασες. Κάθε βράδυ – η μυρωδιά της μέντας, Το στενό κι οδοντωτό φεγγάρι, Η ηρεμία και το σκοτάδι.   Η Σελήνη ανέβαινε από μακριά, Σαν...

Θα ξαναγυρίσουμε Όταν οι ελιές θα ντύνουν στο χρυσάφι τα γέρικα όνειρά τους Όταν τα μελτέμια θα κινούν να χαϊδέψουν τις εφήμερες πεζολογίες του νησιού Όταν δυο...

Ίσως απ’ αυτές τις μέρες Τρομερές όπως η αιχμή της λόγχης Όταν οι αιώνες θα ‘χουν άσπρα γένεια Δεν θα μείνουμε παρά Εσύ Κι εγώ   Να σε κυνηγώ Από πόλη σε...

Σου αρέσω; ρώτησα το μπλε σακάκι. Καμία απάντηση. Σιωπή αναπήδησε απ’ τα βιβλία του. Σιωπή έσταξε απ’ τη γλώσσα του και κάθισε ανάμεσά μας κι έφραξε το λαιμό μου. Έσφαξε την...