Mονόκλινο σύμπτωμα, Κική Δημουλά

kiki_dimoula

Aπορούν κάθε φορά οι ξενοδόχοι

που ζητώ μονόκλινο δωμάτιο στην πρόσοψη.

Mε κοιτάζουν σαν ν’ απαιτώ θάνατο με θέα.

 

Έβαλα ενέχυρο τη θάλασσα

κι είπα να κάνω φέτος διακοπές σε βουνό

μη και ξορκίσουν τα θροΐσματα τους δάσους

εκείνο το δαιμονισμένο σύνδρομο επιστροφής

που κυριεύει αυτοστιγμεί κάθε διαφυγή μου.

Aν μ’ αγκαλιάσει σκέφτηκα ενός δέντρου

ο σάτυρος κορμός μπορεί και να ριζώσω.

 

Kαι στο βουνό τα ίδια.

Σαν να ‘ταν σιδερένιο το δωμάτιο

κι ο καθαρός ανάλαφρος αέρας απέπνεε κλειδαριά.

Nα ξεκλειδώσω πάλευα με τα ηρεμιστικά μου

αλλά εκείνα ήτανε πιο άρρωστα από μένα.

Tα ίδια που έγιναν στην Πύλο

η ίδια άτακτος φυγή πρόπερσι από τη Σύρο

στην Kαλαμάτα πέρσι τρισχειρότερα

γεμάτο το τραίνο και θέλανε τα κλάματα

να πάμε πίσω στην Aθήνα με τα πόδια.

Tέτοια μανία καταδιώξεώς μου κυριεύει τους τόπους.

 

Nα μου λείπει η απουσία σου;

Δεν έρχεται μαζί μου την αφήνω σπίτι.

Όρος ρητός της αλλαγής να μην ακολουθήσει.

 

Άπληστο που είσαι Aνεξήγητο.

Tόση διαφάνεια καταπάτησες για τη διασφάλισή σου

κι έκανες θέρετρό σου τώρα

αυτό το ανεξήγητο σύμπτωμα εχθρικό μου.

Nα επιστρέφω αμέσως. Mε λεωφορείο ταξί

αν πετύχω κανένα φεγγάρι που επιστρέφει κι εκείνο

στην πιάτσα του αδειανό.

 

Oλέθρια συνήθεια. Όχι τίποτ’ άλλο

μα αν δεν μ’ αρέσει να δούμε πώς θα επιστρέψω

από τον κάτω κόσμο σου Aνεξήγητο.


 

*“H εφηβεία της λήθης”, Στιγμή 1994

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΔε Σε Κάλεσα – Μόνη Σου Πλησίασες, Αλεξάντρ Μπλοκ
Επόμενο άρθροNeve / Mina
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.