Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Το φως, αυτή η φωτιά που καίει τώρα. Αυτός ο γκρίζος τόπος που με ζώνει. Αυτή η θλίψη για μια ιδέα μόνη. Η αγωνία τ’ ουρανού, της...

Aν με ξεχάσεις… Ένα θέλω να ξέρεις.   Ξέρεις πώς είν’αυτό: κοιτάζω το κρυστάλλινο φεγγάρι, το κόκκινο κλαδί του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου, αγγίζω πλάι στη φωτιά την ατάραχη στάχτη ή το ρυτιδωμένο σώμα...

Δικό σου     «Όταν επιτέλους λάμψει το φεγγάρι δεν θα ’χουμε ανάγκη άλλους παραδείσους, αρχαίες μελωδίες, άρπες, φλογερά πνευστά.     Απόψε ποθούμε μια ευτυχία λιγότερο πλαστή, λουλούδια κόκκινα, κίτρινα, αληθινά που τ’ άρωμά...

Από τα φυτά, που άφησες να φροντίζω όσο λείπεις, το ένα έβγαλε πουλιά, το άλλο σύννεφα. Έλα εσύ κι εγώ σου φυλάω σπόρους βροχής και τρυφερούς ανέμους. Χαίρε, προσμένοντας κι...

Την μιά μονότονην ημέραν άλλη μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι - οι όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν. Μήνας περνά και...

Το στόμα μου ανθίζει σαν πληγή. Πέρασα όλη τη χρονιά αδικημένη, κουραστικά αργόσυρτες οι νύχτες, άδειες, σκληροί αγκώνες μόνο και στοίβες χαρτομάντιλα που φώναζαν «κλαψιάρα, κλαψιάρα, τι χαζή...

Από χάδι σε χάδι έγινε βότσαλο. Καμιά παλάμη δεν τη θυμάται.    

Χωρίς να το μάθει ποτέ, εδάκρυσε, ίσως γιατί έπρεπε να δακρύσει, ίσως γιατί οι συφορές έρχονται. Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει. Δε...

Οι εραστές είναι ακριβά, ένδοξα κύπελλα, όπου ο ένας πίνει τον άλλον. Το πρωί πηγαίνουν σε ολοπόρφυρους, βασιλικούς δρόμους και το βράδυ πλαγιάζουν σε κρεβάτια κι...

Ὅ, τι ὀνειρεύτηκα τόσα καὶ τόσα βράδια, ὅ, τι πεθύμησα μὲ τόση ἀλλοφροσύνη, ὅ, τι σχεδίασα μὲ τόσο πυρετό, μόλις σὲ δῶ, γλυκιά μου ἐξουθένωση, στὰ μάτια καὶ...