Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Ἔρθης δὲν ἔρθης, ἐγὼ θὰ σύρω τ’ἀργὰ τὰ πόδια γοργὰ ὡς ἐκεῖ, τὸ κουρασμένο κορμὶ νὰ γείρω στὴν ἔρμη πέτρα τὴ μυστική. Καὶ θὰ προσμένω καὶ θὰ πεθαίνω καὶ...

Υπάρχει ακόμα στον κόσμο ομορφιά; Ω, δεν εννοώ τα ωραία χαρακτηριστικά. Αλλά τον νεαρό εκείνο στο σταθμό γεμάτο από έξαψη με τα μάτια στραμμένα σε μακρινές ακτές.     *Μετάφραση:...

Άκυρα γράμματα σκληρά ταχυδρομεία. Τα χρόνια που έλειψες δεν ξέρεις ποιοι γεράσανε και ποιοι γεράσαν. Τους έκλαψες ερήμην όλους ανεξαίρετα. Στα ξένα όλοι μπερδεύονται και πιο πολύ η νοσταλγία με το πένθος.   Τώρα που...

Διαβάζω όλα όσα γράφουν για μένα σαν να μη τα βλέπω φευγαλέα, λες και δεν απευ8ύνονται σε μένα οι σκληρές ή δίκαιες λέξεις. Όχι γιατί αρνούμαι να δεχτώ την...

Ελπίζω μόνο να μη σ' ερωτευτώ Γιατί όποτε ερωτεύομαι με πνίγει ο μαύρος πόνος Ξεχύνεται η μουσική κι εσύ μπροστά στα μάτια μου   Γυμνώνεις την καρδιά σου Τελείωσα...

Στο κορμί σου ήπια το νερό και ζήλεψαν οι κάμποι και βουνά στο κορμί μου ήρθες ουρανός και χόρεψαν άγγελοι σπαθιά Στο κορμί σου γνώρισα το φως κι ανθίσανε...

Αγαπάω ότι είναι θλιμμένο στον κόσμο. Τα θολά τα ματάκια, τους αρρώστους ανθρώπους, τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα, τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.     Τους...

5 Σεπτεμβρίου 1914 - 23 Ιανουαρίου 2018   Σαν περάσουν τα χρόνια, σαν περάσουν Τα χρόνια κι ο αγέρας έχει ανοίξει ένα λάκκο Ανάμεσα στις ψυχές μας’ σαν...

Οι μέρες κι οι νύχτες μου κι όλος ο χρόνος που πέρασε.   Αφημένος εδώ ένα τίποτε ή ένα σημάδι κάτω από το γλόμπο του ήλιου. Καίει το σκοτάδι αθόρυβα καταναλώνει...

Μάτια τυραννισμένα αυτοί δεν έχουν ούτε χαμόγελο πικρό, ούτε πρόσωπο που από καημό κρυφό να ’χει σκεβρώσει.   Τους βλέπεις: τραγουδούνε επιπόλαια, μπαίνουν σε κούρσες, οργανώνουν πάρτι, μιλούνε για τον...