Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας
Πριν απ΄ την αρχή, Οctavio Pas
Ακατάληπτοι ήχοι, διαύγεια αβέβαιη
Άλλη μια μέρα αρχίζει.
Σκοτεινό δωμάτιο
Δυο σώματα πλαγιασμένα
Εγώ χάνομαι σε μια
Άγονη πεδιάδα
Κι οι ώρες ακονίζουν τους σουγιάδες τους.
Εσύ όμως αναπνέεις δίπλα μου...
Η διάρκεια είναι πάθος, Μιχάλης Γκανάς
Να μην κοιτάς, λοιπόν, μα να παρατηρείς.
Γιατί η παρατήρηση έχει διάρκεια.
Κι η διάρκεια είναι πάθος.
Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που σιγοκαίει.
Σύμφωνοι χωρίς φλόγες αφού...
Στον χωρισμό μήτε αντίο μήτε φιλί, Κική Δημουλά
Παράξενο πολύ,
γιατί όσο ένα ανοιξιάτικο σύννεφο έμεινε,
όσο χρειάζεται για να ειπωθεί ένα αντίο.
Υπέροχο μνημείο.
Διάχυτος σαν μυρουδιά,
απροσδιόριστος σαν το άπειρο,
βλέμμα σάμπως σ’ ατέλειωτη νύχτα.
Μπροστά μας...
Το γυμνό χέρι, Pablo Neuda
Όταν γδυθείς είσαι απλή
σαν ένα από τα χέρια σου.
Είσαι γλυκιά και στρογγυλή
και διάφανη κι ωραία
και απαλή και μια σταλιά
και μια χουφτίτσα χώμα.
Όταν γδυθείς είσαι...
Αριθμός ένα, Αντώνης Τσόκος
Μου λείπει ένα σύμφωνο
για να γράψω σωστά το όνομα σου.
Μια πρόθεση για να καταλήξει
το φιλί στα χείλη σου.
Κι ένα φωνήεν για ν’ ανοίξω
το κουμπί...
Ο ξένος XV, Γιάννης Ρίτσος
Η αποστολή μου τέλειωσε
κι ακόμη αργοπορώ.
Αμφίρροπος ακόμη στέκω
στη γέφυρα που μου χτίζει το βλέμμα σου.
Ζητάς ν’ ακολουθήσεις τη σκιά μου
που χάνεται μέσα στο φως
σαν...
Πορτρέτο, Μίλτος Σαχτούρης
Μέσα σ’ ένα χρυσό κύκλο
το κεφάλι του
πάνω του πέφτει χιόνι
το στόμα του βγάζει πύρινες
πληγές
άγριες τον κυνηγάνε ανεμώνες
μία γαλάζια βέργα απλώνεται
επάνω του
γύρω πετούν μικροί μαύροι
σταυροί...
Ωδή Δέκατη Έβδομη, Αλκιβιάδης Μαλλίδης
Είμαι όλος τα μάτια σου
Η σκοτεινότητα και το ανίσκιωτο
Είμαι το απόμακρο βλέμμα
Που καθώς έχει αποκοπεί από την καρδιά σου
Δεν μπορώ να εξακριβώσω
Αν έχει σώσει...
Σου το ‘πα για τα σύννεφα, Οδυσσέας Ελύτης
Σου το `πα για τα σύννεφα
σου το’πα για τα μάτια τα κλαμένα
για τα σημάδια που άφησαν τα χέρια μας
πάνω στα τραπεζάκια τα βρεμένα.
Στα φανερά...
Νύχτα, Muhammad-Hesham
Η νύχτα να βρει γυρεύει τη νύχτα της:
Δεν είναι το σκοτάδι
Ούτε της θάλασσας η όψη η ζοφερή
Δεν είν’ ο ύπνος των φυτών ο ελαφρύς
Μήτε...
Top
Γυμνό σώμα, Γιάννης Ρίτσος
(απόσπασμα)
Κείνη η καρέκλα.
Πάντα.
Εκεί που καθόσουν.
Αμετακίνητη.
Έλεγες:
είμαι εσύ, εσύ, εσύ.
Κι εγώ;
Εσύ
κ’ ήρθες.
Χιλιάδες φορές
ξανάπα τ’ όνομά σου.
Δεν σε είπα.
Τ’ όνομά σου ανεξάντλητο.
*Γυμνό σώμα, Γιάννης Ρίτσος
