Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Να μπορούσες να χαθείς, έστω για λίγο, στα ερείπια του χρόνου, (όπως χάνεται κανείς στους δρόμους μιας νέας Πομπηίας), να ξεχάσεις το σημείο που στέκεσαι, το σταθερό, αμετάβλητο κέντρο...

Θέλω να σου δείξω όλες τις κάμαρες την άσπρη, την τριανταφυλλιά, τη φυστικιά, τη μαύρη και τα παλιά ντουλάπια και τα μπαούλα και τα μικρά συρτάρια και...

Κρουστή ευωδιά άσπρων ναρκίσσων: Ιανουάριος, χιόνι παντού. Παγώνουν οι σωλήνες απ’ το κρύο. Τα σκαλιά της εισόδου γλιστράνε. Προσοχή! Τη νύχτα το σπίτι τρίζει.   Έμπαινες κι έβγαινες κατά βούληση, όμως...

Έχω τρεις κόσμους. Μια θάλασσα, έναν ουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου. Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις, να σας έλεγα πού φτάνει...

Αν με αγαπάς, με αγαπάς ολόκληρα όχι από περιοχές φωτός ή σκιάς... Αν με αγαπάς, με αγαπάς μαύρα και άσπρο, και γκρι, πράσινο και ξανθό, και μελαχρινή... Αγάπησέ με, αγάπη...

Ακατάληπτοι ήχοι, διαύγεια αβέβαιη Άλλη μια μέρα αρχίζει. Σκοτεινό δωμάτιο Δυο σώματα πλαγιασμένα Εγώ χάνομαι σε μια Άγονη πεδιάδα Κι οι ώρες ακονίζουν τους σουγιάδες τους. Εσύ όμως αναπνέεις δίπλα μου...

Να μην κοιτάς, λοιπόν, μα να παρατηρείς. Γιατί η παρατήρηση έχει διάρκεια. Κι η διάρκεια είναι πάθος. Η διάρκεια είναι πάθος. Ένα πάθος που σιγοκαίει. Σύμφωνοι χωρίς φλόγες αφού...

Παράξενο πολύ, γιατί όσο ένα ανοιξιάτικο σύννεφο έμεινε, όσο χρειάζεται για να ειπωθεί ένα αντίο. Υπέροχο μνημείο. Διάχυτος σαν μυρουδιά, απροσδιόριστος σαν το άπειρο, βλέμμα σάμπως σ’ ατέλειωτη νύχτα. Μπροστά μας...

Όταν γδυθείς είσαι απλή σαν ένα από τα χέρια σου. Είσαι γλυκιά και στρογγυλή και διάφανη κι ωραία και απαλή και μια σταλιά και μια χουφτίτσα χώμα.   Όταν γδυθείς είσαι...

Μου λείπει ένα σύμφωνο για να γράψω σωστά το όνομα σου. Μια πρόθεση για να καταλήξει το φιλί στα χείλη σου. Κι ένα φωνήεν για ν’ ανοίξω το κουμπί...