Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Όταν γδυθείς είσαι απλή σαν ένα από τα χέρια σου. Είσαι γλυκιά και στρογγυλή και διάφανη κι ωραία και απαλή και μια σταλιά και μια χουφτίτσα χώμα.   Όταν γδυθείς είσαι...

Μου λείπει ένα σύμφωνο για να γράψω σωστά το όνομα σου. Μια πρόθεση για να καταλήξει το φιλί στα χείλη σου. Κι ένα φωνήεν για ν’ ανοίξω το κουμπί...

Η αποστολή μου τέλειωσε κι ακόμη αργοπορώ. Αμφίρροπος ακόμη στέκω στη γέφυρα που μου χτίζει το βλέμμα σου. Ζητάς ν’ ακολουθήσεις τη σκιά μου που χάνεται μέσα στο φως σαν...

Μέσα σ’ ένα χρυσό κύκλο το κεφάλι του   πάνω του πέφτει χιόνι   το στόμα του βγάζει πύρινες πληγές άγριες τον κυνηγάνε ανεμώνες   μία γαλάζια βέργα απλώνεται επάνω του   γύρω πετούν μικροί μαύροι σταυροί...

Είμαι όλος τα μάτια σου Η σκοτεινότητα και το ανίσκιωτο   Είμαι το απόμακρο βλέμμα Που καθώς έχει αποκοπεί από την καρδιά σου Δεν μπορώ να εξακριβώσω Αν έχει σώσει...

Σου το `πα για τα σύννεφα σου το’πα για τα μάτια τα κλαμένα για τα σημάδια που άφησαν τα χέρια μας πάνω στα τραπεζάκια τα βρεμένα. Στα φανερά...

Η νύχτα να βρει γυρεύει τη νύχτα της: Δεν είναι το σκοτάδι Ούτε της θάλασσας η όψη η ζοφερή Δεν είν’ ο ύπνος των φυτών ο ελαφρύς Μήτε...

Πριν σε αγαπήσω, τίποτα δεν ήταν δικό μου: όλο βωλόδερνα στους δρόμους τίποτα αξία κι όνομα δεν είχε: έλπιζε ο κόσμος μόνο στον αέρα. Είχα γνωρίσει σταχτερά σαλόνια, τούνελ...

Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω. Κοσκίνισα μες στην καρδιά μου, την έρημο, ήξερα πως- δίχως τον άνθρωπο- δεν είναι πλήρες του ήλιου το φως. Ενώ τώρα, Κοιτάζοντας...

Επεκτείνομαι και βιώνω παράνομα σε περιοχές που σαν υπαρκτές δεν παραδέχονται οι άλλοι.   Εκεί σταματώ και εκθέτω τον καταδιωγμένο κόσμο μου, εκεί τον αναπαράγω   με πικρά κι απειθάρχητα μέσα, εκεί τον αναθέτω σ’...