Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Πριν σε αγαπήσω, τίποτα δεν ήταν δικό μου: όλο βωλόδερνα στους δρόμους τίποτα αξία κι όνομα δεν είχε: έλπιζε ο κόσμος μόνο στον αέρα. Είχα γνωρίσει σταχτερά σαλόνια, τούνελ...

Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω. Κοσκίνισα μες στην καρδιά μου, την έρημο, ήξερα πως- δίχως τον άνθρωπο- δεν είναι πλήρες του ήλιου το φως. Ενώ τώρα, Κοιτάζοντας...

Επεκτείνομαι και βιώνω παράνομα σε περιοχές που σαν υπαρκτές δεν παραδέχονται οι άλλοι.   Εκεί σταματώ και εκθέτω τον καταδιωγμένο κόσμο μου, εκεί τον αναπαράγω   με πικρά κι απειθάρχητα μέσα, εκεί τον αναθέτω σ’...

Σε κάθε εκδρομή σε ρωτούσα: πόσο όνειρο έχουμε ακόμη˙ προλαβαίνουμε να βγούμε στην καρδιά;   Αγάπα εσύ, μου απαντούσες, και όπου πάμε εκεί επιστρέφουμε.   Γιατί δίχως πόνο θα χαθούμε και χωρίς...

ξεμπλέκω τους ήχους σαν κλωστές και τους δένω κόμπους μήπως η μουσική νικήσει τις κραυγές   η πραγματικότητα δεν είναι παρά μια πτυχή της φαντασίας μας   ζαλισμένοι μέσα στη μοναξιά ο...

VII   Στον Μανόλη Αναγνωστάκη   Το ν’ ακούει κανείς το πρωί τη βιασύνη των πουλιών Το να ψάχνει στα μάτια των άλλων να βρει λίγα τοπία Το να αισθάνεσαι...

Εκείνα τα λίγα λεπτά κάθε βράδυ όταν χαζεύουμε μπροστά στα ράφια τα βιβλία μας, και το διάβασμα ύστερα μέχρι να νυστάξουμε,   αυτά είναι που δίνουν νόημα στο...

Θα τους δείτε το πρωί της Κυριακής -πηγαίνοντας για την εκκλησία- να πλένουν οικογενειακώς το αυτοκίνητο. Είναι οι άνθρωποι της πόλης που ετοιμάζονται. Θα βγούνε στην εξοχή. Θα πάνε...

Διαρκώς ενεστώτας παρελθόντος. Διορθώνοντας τα ”ωρθογραφυκά” λάθη του μέλλοντος. Να διψώ για ελπίδα για αλλαγή για αρμονία για γαλήνη φορώντας τα γυαλιά του φόβου στο πρόσωπο της Αγάπης. Με...

Αυτό το κερί που άναψα περαστικός από τον οίκο Σου δεν είναι η προσευχή μου για να Σε φτάσει εκεί ψηλά δεν είναι οι παρακλήσεις μου ούτε βεβαίως καμιά...