Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Εκείνα που δειλά φαντάσθη μαθητής, είν’ ανοιχτά, φανερωμένα εμπρός του. Και γυρνά, και ξενυχτά, και παρασύρεται. Κι ως είναι (για την τέχνη μας) σωστό, το αίμα του,...

Δὲν ἔγραψα ποτὲ ποιήματα. Ὅ,τι διαβάζετε, εἶναι ὁ τρόμος τῆς ψυχῆς μου. Δοσμένος σὲ παραλλαγές.    

Και σ’ αγαπώ όταν το πρόσωπό σου με ξυπνά στις επτά και τριάντα κι αρχίζει η νέα μέρα με την τρυφερότητα κάποιων χειλιών δίχως κόκκινο κραγιόν. Να σε...

H πιο γλυκιά παρθένα Στολίζει το δωμάτιο Eυφραίνει την περισυλλογή Aς πούμε πως είμαστε ευτυχείς   Kι είναι η σειρά μας Nα βρεθούμε αθάνατοι, Nα φιλήσουμε την ομορφιά Στα χείλη Kαι στο λεπτό...

Στόμα μου πληγωμένο κι άφταστο, σώμα μου αγαπημένο κι άπιαστο. Κλειστά μου βλέφαρα στα χείλη μου απαλά, μαλλιά μου ευωδιαστά, στο πρόσωπό μου απρόσμενη, παρήγορη δροσιά, ανάπαυση για λίγο...

Μου θυμίζεις ό, τι δεν είμαι Ο χρόνος πρέπει να γίνει σύμμαχος Μα παραμένει εχθρός Λέω να εξαϋλωθώ σε όνειρο   Άμα ακόμα πονάς είναι γιατί Μοιάζεις μικρός Και θυμίζεις αγάπη   Μας...

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό. Kάποια χρυσή, λεπτότατη στους δρόμους ευωδιά. Kαι στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη. Στα χέρια το παλτό, στ’ ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη. Hλεκτρισμένη από φιλήματα θα ‘λεγες...

Το χάσαμε κι αυτό το ηλιοβασίλεμα. Κανείς δεν μας είδε εμάς χεράκι, χεράκι το βράδυ εκείνο όπου έπεφτε η γαλάζια η νύχτα και σκέπαζε τον κόσμο.   Απ'...

Τα όνειρα απλώνονται επάνω μας τη νύχτα μ’ όλο τον τρόμο της ζωής με σφίγγεις με φωνάζεις πνιγμένοι π’ αγκαλιάζονται στο τελευταίο κύμα.     Φανταχτερή κουρτίνα η ομορφιά που λατρέψαμε τραβιέται μες στη...

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό. Στη γειτονιά μας, καπνίζει ένα φουγάρο κι εγώ, σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο και σαν καφέ πικρό.   Άδειοι οι δρόμοι,...