Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Είναι οι μουσικοί που γέρασαν και ξέχασαν τις σωστές παύσεις, σκύβουν, μετρούν τους χρόνους με βιάση, τα χέρια τους δεν αφήνεται  πια μια γυναίκα. Είναι οι μουσικοί που...

Νύχτα πάνω από τους δυο με πανσέληνο εγώ βάλθηκα να κλαίω κι εσύ γελούσες Η καταφρόνια σου ήταν ένας Θεός, τα δικά μου παράπονα στιγμές και περιστέρια...

Κάθομαι μερικές φορές και σκέφτομαι: να μπορούσα, λέει, να ξαναγυρίσω στο παρελθόν να τακτοποιήσω μερικά πράγματα, ν’ αποτελειώσω κάποια άλλα. Όμως τί σημασία θα ’χε; Είμαι κουρασμένος από τόσους...

Κοριτσάκι μου Κοριτσάκι μου, μὲς στὸ βουβὸ πηγάδι τοῦ φεγγαριοῦ σοῦ ῾πέσε ἀπόψε τὸ πρῶτο δαχτυλίδι σου. Δὲν πειράζει. Ἀργότερα θὰ φτιάξεις ἄλλο νὰ παντρευτεῖς τὸν κόσμο μὲς στὸν ἥλιο. Γιατὶ...

Γιατί ἔχω μέσα μου ἕνα νεκρό πουλί κι ἐσύ τό λυπᾶσαι Γιατί μοῦ κρατάς τά χέρια καί τά δικά σου χέρια τά ‘χω κρυμμένα στόν...

στο μυστικό αλφάβητο που γράφει με ανοιχτά φτερά ένα θαλασσοπούλι στο γαλάζιο   στο αλμυρό νερό στις μαγικές φωνές που προσκαλούν μέσα από την ομίχλη στο λιμάνι   στους γερανούς που υψώνουν τα...

Ἀπερήμωση. Κανεὶς δὲν εἶν᾿ ἐδῶ, οὔτε δῶ, οὔτε κεῖ κάτω; Κανείς; κι αὐτὲς οἱ πολυώροφες ἀνθρώπινες σχέσεις ποιὸς θὰ τὶς κατοικήσει; Φύγατε ὅλοι, ὅλα; Ἢ ποτὲ δὲ σᾶς εἶχα; ἀνεπιβεβαίωτα...

Ειδικά όταν ο άνεμος του Οκτώβρη µε δάχτυλα ξεπαγιασμένα μαστίζει τα μαλλιά µου, πιασμένος στη δαγκάνα του ήλιου, ανάβω δρόμο και αναπτύσσω ίσκιο κάβουρα στη γη. Πουλιά χαλούν...

Θέλω λυπητερά τραγούδια καλοκαίρι μου καυτό σακατεμένο μου διαμάντι γυμνό κορμί της θάλασσας που έπαιξες χορδές του αέρα μέσα στα μαλλιά μου   Θέλω λυπητερά τραγούδια καλοκαίρι μου ηλεκτρισμένα μάτια...

Στην αρχή, ήταν μια γυναίκα και ένας άντρας. Κάθισαν αντικριστά στο τραπέζι. Ήπιαν. Κάπνισαν. Ήπιαν. Ήπιαν. Και είπαν ότι μίλησαν για όλα. Αργότερα, έφυγαν, για λίγο. Στο τέλος, ένας...