Αρχαγγελικό σπαθί |Γιώργος Θέμελης

Τα μάτια μου τι να τα κάμω,

Τα μάτια μου τα σκοτεινά,

Όπως τα μάτια των σκοτωμένων.

 

Όταν σε βλέπω, γίνεσαι άφαντη,

Αθέατη πίσω απ’ την πυκνότητα.

Ως να μην είσαι, να λείπεις,

Να ’χεις μαζέψει την ψυχή.

 

Κι έμεινε μόνο η θλίψη σου και με γεμίζει.

 

Όταν δε με βλέπεις, φτωχαίνω,

Όσο πάω, φεύγει το αίμα.

Πεινώ και κρυώνω, αδειάζω.

Γίνομαι σαν τον αδικημένο, το γυμνό.

 

Όταν ανοίγεις τα βλέφαρα,

Το βλέμμα σου κρέμεται πάνω μου

Σαν τον ζυγό μιας μοίρας που ζυγιάζεται,

Σαν αρχαγγελικό σπαθί που τρέμει

Μετέωρο: να πέσει − να μην πέσει.

 

Όταν μ’ αφήνεις,

Είμαι η άδεια θέση,

Τ’ άδειο κορμί, το κούφιο στήθος,

Γεμάτο αντίλαλο, κομμένη ανάσα.

 

Όπου κι αν πάω, σ’ όποια

Πτυχή της μοναξιάς κρυφτώ

Με τις αισθήσεις μου όλες κλειστές,

Σαν κατοικία αισθάνομαι εγκαταλειμμένη,

Ήχους γεμάτη, βήματα, σιωπή.

 

Η απουσία σου αδειάζει το σώμα, ερημώνει το πρόσωπο.


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΤο βιβλίο της ανησυχίας |Fernando Pessoa
Επόμενο άρθροΤα εις εαυτόν, Μάρκος Αυρήλιος
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.