Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Η τελευταία θάλασσα θα ’ρθη αύριο και θα ’ναι σαν ένα κοπάδι άλογα που αφηνιασμένα θα τρέχουν για έν’ ανύπαρχτο τέρμα και θα ’ναι σα μια βροχή που θα...

Τον κέρδισε η σιωπή.   Είχε πολύ   μέσα στην Ποίηση βαδίσει.    

Καμία απόσταση, κανένα άσπρο πουλί δεν ματαιώνει τους κινδύνους, ξημερώνει˙ τον λυπάμαι τον χρόνο μου είπε ο πληγωμένος σκορπιός η πατημένη εποχή μες τα χιόνια˙ ακόμα και το...

Σήμερα που η ανθρώπινη ζωή δεν κοστίζει, πάλι, μια δεκάρα, που η φύση υφίσταται τη μεγαλύτερη στην ιστορία της καταστροφή, που πλήθη ολόκληρα τρέχουν σαν σκυλιά...

Τελευταίο βλέμμα εκκολαπτήριο πάνω από την πόλη τόσο μακριά και τόσο κοντά είσαι άραγες εσύ το άστρο το μεγαλύτερο ή η κάμαρα η πιο μικρή που μένει ξάγρυπνη στη...

Κάθε που πέφτει επικίνδυνα το βράδυ, ξυπνάει η φωνή σου μέσα μου και με ρημάζει· κι όταν η νύχτα όλες τις γλυκιές εικόνες διώχνει, προβάλλει εντός μου...

Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως,...

Έτσι φαντάζεσαι. Συχνά όμως δεν είναι.   Ξαφνική πετριά στο νερό κύκλος και κύκλος έγκλειστον δείχνει την πληγή που τσάκισε την ηρεμία και τώρα αφηγείται: πρώτα η σιωπή∙...

(απόσπασμα)     Α: Τα βράδυα, μερικές φορές, δεν μπορώ να κοιμηθώ, δεν ξέρω τι να τους κάνω όλους αυτούς, όλα αυτά, που έχω μαζέψει μες τη μέρα, τριγυρνάνε στον ύπνο...

Κουράστηκα στην άκρη της αγκαλιάς σου Κρεμάμενος απ’ την επιφύλαξη να αφεθούμε σε μνήμες χορτασμένες από ένσημα βαρέων ανθυγιεινών ερώτων Κουράστηκα να προφέρω τα ονόματά μας κρυφά απ’ τις φωτογραφίες σου που με κοιτούν...