Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

ΕΙΝΑΙ ΚΙ Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ένα δίκοπο μαχαίρι Βρίσκουν ευκαιρία οι διώκτες σου και συσπειρώνονται Δε σε κυνηγούν πια με όπλα μετάλλινα χειροπιαστά Μετέρχονται λογής λογής τεχνάσματα μιμούνται Φωνές...

Καλοκαιριάτικο χώμα το πρόσωπο. Το στήθος χλοϊσμένη ακροποταμιά. Ρόδινο κρύσταλλο ένα γύρο το σούρουπο.       Έλυσες τα μαλλιά σου και χλιμίντρισαν τ’ άλογα. Αγγίζω τη ζώνη σου κι ο πυρωμένος άνεμος περνάει μέσα...

Ήρθε μια κοπέλα στο γραφείο μας το πρωί χωρίς μπογιές στο πρόσωπο χωρίς κακόν άνεμο στα μάτια. Μας έφεγγε χαμόγελο αληθινής καλημέρας. Ο προϊστάμενος της έδειξε την εξουσία...

Εκεί θα τα βρεις. Κάποιο κλειδί Που θα πάρεις Μονάχα εσύ που θα πάρεις Και θα σπρώξεις την πόρτα Θ’ ανοίξεις το δωμάτιο Θ’ ανοίξεις τα παράθυρα στο φως Ζαλισμένα τα...

Μια βρύση με σκουριασμένο λαιμό, χρόνια λησμονημένη πίσω απ’ τα σπάρτα, άρχισε να κελαϊδάει στην ησυχία. Τ’ αστέρια λιγωμένα ξεκόλλαγαν από τον ουρανό, έπεφταν...

«Είσαι Δική μου, είμαι Δικός Σου! Αυτό μονάχα με γεμίζει, αυτό μονάχα με στυλώνει, αυτό μονάχα με κρατάει στη γη! Οι ρίζες του είναι μας είναι μπλεγμένες κάτου από...

Είδα ένα πλάσμα γυμνό, τερατώδες, Που, σκυφτό κατάχαμα, Κρατούσε στα χέρια την καρδιά του, Και την έτρωγε. Ρώτησα: «Είναι νόστιμη, φίλε;» «Είναι πικρή· πικρή» αποκρίθηκε· «Αλλά μ' αρέσει Επειδή είναι πικρή, Κι...

Όλοι ανακαλύπτουμε μια μέρα κάτι χάνουμε κάτι δίνουμε και παίρνουμε τις ίδιες μαχαιριές. Όμοια τα στίγματα στα πρόσωπά μας.   Αλήθεια, θα μπορούσε νάμαστε φίλοι, θα μπορούσε… Αν σε μιαν ελάχιστη...

Ἂν μποροῦσες νὰ ἀκουστεῖς θὰ σοῦ ἔδινα τὴν ψυχή μου νὰ τὴν πᾶς ὡς τὴν ἄκρη τοῦ κόσμου. Νὰ τὴν κάνεις περιπατητικὸ ἀστέρι ἢ ξύλα ἀναμμένα γιὰ τὰ...

Τώρα που σ’ έχω διαγράψει απ’ την καρδιά μου, ξαναγυρνάς όλο και πιο πολύ επίμονα, όλο και πιο πολύ τυραννικά· δεν έχουν έλεος τα μάτια σου για...