Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Τις νύχτες τρίζουν τα έπιπλα. Κάπου στάζει απ’ τη σωλήνα. Από το καθημερινό βάρος στους ώμους Εκείνη τη στιγμή ελευθερώνονται, Εκείνη τη στιγμή παραδίδονται στα πράγματα Οι άφατες ανθρώπινες...

V   Πονώ γιατί πέρασε μέσ’ απ’ την καρδιά μου ένα μεγάλο αγκάθι σπρωγμένο με τόση άνεση από δάχτυλα που αγάπησα δίχως ελπίδα δίχως σύνεση και τώρα πια δεν έχω...

Όταν στρώνεις το τραπέζι πριν καθίσεις να ελέγχεις σχολαστικά την αντικρινή σου καρέκλα άν είναι γερή μήπως τρίζει μήπως χαλάρωσαν οι εγκοπές μήπως φαγώθηκαν οι αρμοί άν υποσκάπτει το σκελετό σκουλήκι γιατί εκείνος...

Η ποίηση δεν μας αλλάζει τη ζωή το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει Δε σταματά τη σήψη που...

Γιατί να γράψω εγώ αυτά τα ποιήματα Γιατί να μην πάω στο περίπτερο Να χαζέψω τις γλάστρες από το παράθυρο Να πιω νερό;   Γιατί να μην αφήσω τον...

 ΙΧ   Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα Βαθύ γαρίφαλο ακρωτήρι Το χέρι σου έφευγε με το νερό Να στρώσει νυφικό το πέλαγος Το χέρι σου άνοιγε τον ουρανό.   Άγγελοι μ’ έντεκα...

Είναι για μένα το κάλλος σου, Ελένη, σαν την περασμένη εκείνη εποχή που σε μια θάλασσα με φύκια μυρωμένη τον θαλασσοδαρμένο, κατάκοπο ταξιδευτή της Νίκαιας τα πλοία φέραν...

Εγώ είμαι της θύελλας γι’ αυτό σ’ αγαπώ είμαι της λαίλαπας γι’ αυτό σ’ αγαπώ είναι που εντός μου είσαι η δίνη είναι που έσπασες τον άξονα που κράταγε την...

Γυμνή στον ήλιο για σένα που με ζωγραφίζεις ακίνητη τα στήθη μονάχα δίνουν τον ρυθμό της ζωής που πάλλεται στην καρδιά. Σαν τον ουρανό της αυγής είναι για σένα...

καθώς ανέμισαν τα μαλλάκια της έτσι μπροστά στα μάτια μου λες και σαν ξαφνικά να ξύπνησα και για πρώτη φορά την είδα – και την επρόσεξα –