Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Όλο παίζεις, εσύ, κάθε μέρα, εσύ, με το φως του σύμπαντος κόσμου. Επισκέπτρια συλφίδα των νερών και των κήπων. Δεν είσαι δε μόνο εκείνη η χρυσή κεφαλή όπου...

(14 Νοεμβρίου 1938) (απόσπασμα) "Υπάρχουν, είπε, μυριάδες ενοχές, η αθωότητα όμως, είναι μία, μία και μόνη στη δική της χώρα και ούτε καν γνωρίζει τ' όνομά της. Έκθαμβη μέσα στα...

Ζωή σήμερα Χωρίς χτες και αύριο. Σε φαντάστηκα!   Σε φαντάστηκα Χωρίς αύριο και χτες. Σε φοβήθηκα!   Σε φοβήθηκα. Χτες, σήμερα, αύριο. Δεν έζησα;  

Πάνω στον ήχο της φωνής σου τη ζωή μου στοίχειωσα. Αν σταματήσεις το τραγούδι θα τελειώσει ο κόσμος.

Κάποιες φορές, σὰ βράδιαζεν ἀργὰ στὴν κάμαρά μας, τ' ὠχρὸ κεφάλι γέρνοντας στὴν ἀγκαλιά μου ἀπάνω καὶ μὲ θλιμμένο ἀνάβλεμμα στυλὰ κοιτάζοντάς με, «θὰ μὲ ξεχάσεις;» ρώταγες...

Ανυποψίαστο, ελάχιστο απόγευμα… Το σώμα που λάτρεψε τον ήλιο και που τώρα υποκρίνεται, το δέντρο στην πεθαμένη θάλασσα έσμιξε τη μνήμη του καλοκαιριού με τα δικά σου μάτια.   Τώρα γλιστρώ...

“Ετσι συχνά όταν μιλώ για τον ήλιο μπερδεύεται στη γλώσσα μου ένα μεγάλο τριαντάφυλλο κατακόκκινο αλλά δεν μου είναι βολετό να σωπάσω”.     *Ήλιος ο πρώτος, Οδυσσέας Ελύτης

Ποθώ το στόμα σου, τη φωνή, τα μαλλιά σου, Σιωπηλή πεινασμένη ενεδρεύω στους δρόμους, Το ψωμί δεν με τρέφει, η αυγή με ταράζει, Αναζητώ τον υγρό ήχο...

Απαλά γέρνει ο ήλιος. Τη μέρα αποχωρίζεται Ένας πεντακάθαρος ουρανός. Διαχέουν μοναξιά Σαν από πολύ μακριά Φωνές που πλησιάζουν. Προσβάλλεται άμα κολακεύει Αυτή η σπάνιας γοητείας ώρα. Δεν είν’ το πρώτο σημάδι Του...

Έλα, να λυπηθούμε εκείνους που έχουν μοίρα καλύτερη από μας. Έλα, φίλη μου, και θυμήσου πως οι πλούσιοι έχουν υπηρέτες και όχι φίλους, κι εμείς έχουμε φίλους...