Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Ανυποψίαστο, ελάχιστο απόγευμα… Το σώμα που λάτρεψε τον ήλιο και που τώρα υποκρίνεται, το δέντρο στην πεθαμένη θάλασσα έσμιξε τη μνήμη του καλοκαιριού με τα δικά σου μάτια.   Τώρα γλιστρώ...

“Ετσι συχνά όταν μιλώ για τον ήλιο μπερδεύεται στη γλώσσα μου ένα μεγάλο τριαντάφυλλο κατακόκκινο αλλά δεν μου είναι βολετό να σωπάσω”.     *Ήλιος ο πρώτος, Οδυσσέας Ελύτης

Ποθώ το στόμα σου, τη φωνή, τα μαλλιά σου, Σιωπηλή πεινασμένη ενεδρεύω στους δρόμους, Το ψωμί δεν με τρέφει, η αυγή με ταράζει, Αναζητώ τον υγρό ήχο...

Απαλά γέρνει ο ήλιος. Τη μέρα αποχωρίζεται Ένας πεντακάθαρος ουρανός. Διαχέουν μοναξιά Σαν από πολύ μακριά Φωνές που πλησιάζουν. Προσβάλλεται άμα κολακεύει Αυτή η σπάνιας γοητείας ώρα. Δεν είν’ το πρώτο σημάδι Του...

Έλα, να λυπηθούμε εκείνους που έχουν μοίρα καλύτερη από μας. Έλα, φίλη μου, και θυμήσου πως οι πλούσιοι έχουν υπηρέτες και όχι φίλους, κι εμείς έχουμε φίλους...

Κι όμως ο Χρόνος συνεχίζεται – Το λέω χαρούμενη σ’ όσους πονάνε τώρα – Θα ζήσουν  – Υπάρχει Ήλιος –   Δεν το πιστεύουν τώρα –   44 Ποιήματα & 3...

Υπάρχουν πράγματα που ακόμα θέλω να κρατάω κρυφά υπάρχουν πρόσωπα που δεν κατονομάζω μ’ όλο που συνεχώς απομακρύνονται κι ούτε που θα ‘ταν τρομερό αν αποκάλυπτα τα πάντα μόνο που...

(απόσπασμα) Η ζωή πότε ήταν αληθινά δική μας, πότε είμαστε αληθινά αυτό που είμαστε αληθινά, μονάχοι μας, δεν είμαστε, δεν είμαστε ποτέ παρά ίλιγγος και χάος γκριμάτσες στον καθρέφτη,...

Δεν υπάρχουνε παράδεισοι χαμένοι Ο παράδεισος είναι κάτι που χάνεται καθημερνά Όπως καθημερνά χάνονται η ζωή, Η αιωνιότητα κι ο έρωτας. Έτσι επίσης χάνουμε την ηλικία Που, ενώ φαίνεται...

Ήταν μια τέλεια σύνθεση από παιγνίδια ερωτικά λευκών χεριών νωχελικά λυγίσματα κύκνειου τραχήλου χρυσές απετονιές βλεμμάτων κι αναλαμπές θεϊκών χαμόγελων. Λάθος μου, βέβαια, που θέλησα ν’ αναζητήσω το ανύπαρχτο. Μ’...