Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Θέλεις να φαντάζεσαι τον εαυτό σου ακλόνητο βράχο. Έστω. (Αν και -μεταξύ μας-, θα μπορούσες να βρεις κάτι λίγο πιο πρωτότυπο για την περίπτωσή σου.) Όμως στο τέλος θα...

Είπες βαθιά θα σκάψεις μες στον εαυτό σου, να τον γνωρίσεις, να τον καταχτήσεις ίσως. Μα τι νόμισες πως είναι ο εαυτός σου, ορυχείο στοές ν’ ανοίγεις...

Θάλασσα του χειμώνα αφημένη από τους ανθρώπους. Έλα ας καθίσουμε μια στιγμή στην ησυχία. Όπως καθίσαμε παιδιά στη σχολική εορτή. Όπως κάθισαν οι καλεσμένοι στην αυλή στους αρραβώνες...

Λοιπόν, τόλυσες τόσο απλά το πρόβλημά σου, φίλε μου. Κι' όσο που σκέφτομαι πως στο γυμνάσιο δεν τα κατάφερνες καθόλου στα προβλήματα. Αλήθεια πως δεν είναι τα σχολεία μα...

«Το μόνο που θυμάμαι είναι τα φιλιά, όλες οι άλλες λεπτομέρειες μού διαφεύγουν – σώμα, κινήσεις, διαγράμματα και τα λοιπά. Το μόνο που θυμάμαι είναι τα φιλιά στα χείλια, σα χαρακιές στα χείλια – το...

Να εξέπνεα εδώ, να εξέπνεες κι εσύ σ’ αυτό το μικρό κομματάκι γης· να τελειώναμε με τα ζητήματα της ύπαρξης …………………………………………………….. Μπαίνουμε επιτέλους στην ανήλικη φάση του κινδύνου η...

Σβήσε τα μάτια μου· μπορώ να σε κοιτάζω, τ' αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ' ακούω μπορώ. Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθω σ' εσένα, και...

Σιχαίνομαι ν' ακολουθώ, σιχαίνομαι και να καθοδηγώ. Να υπακούω; Όχι! Και να κυβερνώ; Ούτε και τούτο! Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του, φόβο δεν προκαλεί. Και μόνον...

Ι. Πλήθος λεμόνια επάνω στο τραπέζι στις καρέκλες στο κρεβάτι κίτρινες λάμψεις τρέχουν το σώμα σου μ’ αρέσει που βρέχει νύχτα με χίλια λεμόνια και ξαφνικά ο φακός του δασοφύλακα να σταματάει τους βρεγμένους...

Μέρες που σαν μια θάλασσα Με περιτριγυρίζουν Μέρες που δεν τις πρόφτασε η σιωπή Μέρες σαν παιχνίδια παιδιών Μέρες που μοιάζουν με τα καλοκαίρια Όταν δεν τελειώνουν Μέρες που δεν...